Ανυπομονώ να ξημερώσει η μέρα...
...που θα ξαναφτιάχνω βαλίτσες, για αλλού αυτή τη φορά...
...που θα έχω μια ψυχή, ένα μυαλό και μιά τσάντα γεμάτη παρτιτούρες...
...που δέν θα έχω ανάγκη κα-νέ-ναν να με στηρίξει οικονομικά...
...που θα αγχώνομαι για το ραντεβού μου με κάποιον σπουδαίο καθηγητή...
...που όλη την εβδομάδα θα δουλεύω για να έρθουν οι 2 υπέροχες ώρες που θα κάνω μάθημα και θα έρθω για λίγο κοντά στην ηρεμία, στη χαλάρωση...
...που θα έχω γνωρίσει καινούριους ανθρώπους και θα είμαι έτοιμη να τους κάνω φίλους, γνωστούς, συναδέλφους και εραστές μου...
...που θα είμαι σε μία χώρα που μπορεί να εκτιμήσει την κλασσική μουσική και που δέν θα είναι τόοοσο άσχετοι ωστε να με ρωτάνε κάθε φορά άν είμαι "τενόρος σαν τον Φραγκούλη"!!!...
...που η ζωή θα μου αποδείξει πως γι'αυτό παιδεύτηκα τόσο πολύ, γιατι ερχόταν μια τέτοια αποζημίωση που μόνο όντας ταλαιπωρημένη θα μπορούσα να εκτιμήσω όπως της αρμόζει...
"Θα πάω...κι ας μου βγεί και σε κακό..."
