Φωτιά...

Τα λόγια είναι περιττά...

Κάηκαν άνθρωποι...

Εύχομαι ο αγαπημένος μου παππούς στο νομό Λακωνίας στη Πελοπόννησο να αντέξει...

Με κάλυψε πλήρως ο mpiou με το συγκεκριμένο πόστ...

"One sweet day..." ή αλλιώς "Πολλά ζητάω;;;"

...να πηγαίνεις για καφεδάκι το πρωί δίπλα στη θάλασσα (και η καφετέρια να έχει φρεντοτσίνο, το μείγμα, της Lavazza όχι ένα πράγμα που το παίζει φρεντοτσίνο γαμώτο!!!)
...να τον αγκαλιάζεις, να μεθάς απο τη μυρωδιά του και να ακούς το κύμα (και ας πρόκειται για τον θερμαικό οπου το κύμα ξεβράζει στη στεριά όλη την αποχέτευση...)
...να τρώτε μαζί γουρουνιές και να μήν αισθάνεσαι άσχημα/αμήχανα (και ας ήθελες να είσαι η Τζούλια Αλεξανδράτου...)
...να μή χορταίνεις να τον κοιτάς (Μα υπάρχει ομορφότερος;;;)
...να μή χορταίνει να σε κοιτάει (...κι ας υπάρχει ομορφότερη...)
...να κάνετε έρωτα ξανά και ξανά (κι ας νομίζεις κάθε φορά πως δέν αντέχεις άλλο...)
...να ακούς το ενθουσιασμό του για τα καινούρια του κατορθώματα (Playschool...και ανακαλύπτει τον κόσμο!!!)
...να μοιράζεσαι μαζί του τις ανησυχίες σου... (και να δακρύζει με τις δυσκολίες της ζωής σου...)
...να σου ξυπνάει και το κοριτσάκι και τη γυναίκα (απο Candy Candy --> Εμμανουέλλα no 3)
...να χαλαρώνεις μέχρι αηδίας (σε σημείο ύπνου...)
...να βλέπετε ταινιούλα αγκαλιά (και να σου φαίνεται η πιό ενδιαφέρουσα ταινία του κόσμου!!!)
...να σε πηγαίνει το απόγευμα για παγωτάκι (Μιάμ, μιάμ κρέμα με βύσσινα...1000 θερμίδες η μπουκιά!!!)

...τόσο απλά!!! Σου φαίνεται χαζό;

Θέλω κι άλλες τέτοιες μέρες...μοιάζουν τόσο μακρινές...

...μπορώ;;;

Μπορώ!!!

H Merawen μαθαίνει για τον: GUSTAV KLIMT!

(The Maiden)


Ο Klimt γεννήθηκε στο Μπάουμγκαρτεν στις 14 Ιουλίου του 1862, κοντά στην πόλη της Βιέννης, και ήταν το δεύτερο από τα επτά παιδιά του φτωχού χαράκτη Ερνστ Κλιμτ και της Άννα Φίνστερ. Στην ηλικία των δεκατεσσάρων ετών, γράφτηκε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών (Kunstgewerbeschule) της Βιέννης. Τα επόμενα χρόνια μελέτησε πάνω σε διαφορετικές τεχνικές, όπως το ψηφιδωτό και τη νωπογραφία, με τον καθηγητή Φέρντιναντ Λάουφμπεργκερ. Το 1880, μαζί με τον αδελφό του, Ερνστ, και τον Φραντς Ματς (Frantz Matsch), ανέλαβε την πρώτη του παραγγελία που αφορούσε πίνακες για το Μέγαρο Sturany της Βιέννης καθώς και ορισμένες τοιχογραφίες για την οροφή των ιαματικών λουτρών του Κάρλσμπαντ. Σύντομα, ο Κλιμτ άρχισε να καθιερώνεται. Το 1888, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ του απένειμε το χρυσό μετάλλιο του Τάγματος της Τιμής για το σύνολο της συνεισφοράς του στην τέχνη ενώ για το έργο του Η αίθουσα του παλιού Burgtheater (1888) απέσπασε το Αυτοκρατορικό Βραβείο.


(The kiss)

Παρά την αναγνώριση του έργου του, το 1893 δεν κατάφερε να διοριστεί καθηγητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, έπειτα από άρνηση του υπουργείου Πολιτισμού να επικυρώσει το διορισμό του. Περίπου το 1894, σε συνεργασία με τον Ματς, φιλοτέχνησε τους τοίχους και την οροφή της Μεγάλης Αίθουσας του Πανεπιστημίου της Βιέννης, έργο που αποτέλεσε την τελευταία δημόσια παραγγελία που ανέλαβε. Οι τρεις πίνακες που ολοκλήρωσε ο Κλιμτ, Φιλοσοφία, Ιατρική και Νομική, θεωρήθηκαν από πολλούς σκανδαλώδεις, κυρίως εξαιτίας του έντονου ερωτικού στοιχείου τους, ενώ ο ίδιος ο ζωγράφος κατηγορήθηκε ως «πορνογράφος», με αποτέλεσμα να μην χρησιμοποιηθούν στη διακόσμηση του πανεπιστημίου. Σήμερα, τα έργα αυτά μας είναι γνωστά από ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους και μία αντιγραφή λεπτομέρειας της Ιατρικής (Υγεία), καθώς καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

(The Dancer)

Ο Κλιμτ υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Απόσχισης της Βιέννης, η οποία σύμφωνα με τη διακήρυξη του Χέρμαν Μπαρ (Hermann Bahr) στον κατάλογο της πρώτης έκθεσης της ομάδας, αποτελούσε μία «μάχη για την πρόοδο των σύγχρονων καλλιτεχνών ενάντια στα γεράκια που αυτοαποκαλούνται καλλιτέχνες αλλά έχουν εμπορικό συμφέρον να παρακωλύουν την άνθιση της τέχνης». Στη ζωγραφική και τις εφαρμοσμένες τέχνες, η Απόσχιση διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της Αρ Νουβό, ενάντια στις αρχές του ακαδημαϊσμού. Ο Κλιμτ συμμετείχε στις εκθέσεις της, ενώ έγραφε συχνά και στο περιοδικό που εξέδιδε, με τίτλο Ver Sancrum. Την ίδια περίπου περίοδο, ολοκλήρωσε αρκετές προσωπογραφίες γυναικών της βιεννέζικης αστικής τάξης, που υπήρξε προστάτιδα της Απόσχισης. Οι πίνακες αυτοί παρείχαν οικονομική ανεξαρτησία στον Κλιμτ, ο οποίος φρόντισε να πληρώσει ώστε να του επιστραφούν οι πίνακες που είχε φιλοτεχνήσει για το πανεπιστήμιο της Βιέννης. Για τις ανάγκες της 14ης έκθεσης της Απόσχισης, ο Κλιμτ δημιούργησε το 1902 την τοιχογραφία Ζωφόρος του Μπετόβεν, έργο που αποτελούσε φόρο τιμής στον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και βασίστηκε στην 9η Συμφωνία του. Ο Ροντέν συνεχάρη τον Κλιμτ για τη ζωφόρο, την οποία χαρακτήρισε «τραγική και θεϊκή», αν και η υποδοχή του κοινού υπήρξε αρνητική, ακόμα και μέσα στους κόλπους της Απόσχισης, από την οποία τελικά αποχώρησε το 1905.

(Danae)


Το 1909 ταξίδεψε στο Παρίσι και ανακάλυψε το έργο των φωβιστών και του Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ, ενώ τον επόμενο χρόνο συμμετείχε με επιτυχία στην 9η Μπιενάλε της Βενετίας. Τον Ιανουάριο του 1918, ένα εγκεφαλικό επεισόδιο τον κατέστησε παράλυτο από τη δεξιά πλευρά του σώματός του. Πέθανε στις 6 Φεβρουαρίου 1918 από αποπληξία αφήνοντας πολλά έργα ημιτελή. Η ταφή του έγινε τέσσερις ημέρες αργότερα, στο κοιμητήριο του Hietzing.

(Gustav Klimt)