Φυγή...
Ήρθα...
μετά απο τόσο καιρό...
στην πόλη που μεγάλωσα και αγαπώ... που δέν με χωράει πια...
στο δωμάτιο που έζησα σαν έφηβη... που είναι μια ηλικία που θέλω να διαγράψω αν θα μπορούσα...
στην αγάπη των φίλων,στα "αδέρφια" μου... που εφόσον είμαι πεπεισμένη πως η φιλία μας είναι πραγματική όσα χιλιόμετρα και να μας χωρίζουν τα συναισθήματα είναι ΠΑΝΤΑ εκεί...
στη στοργή της μαμάς και του μπαμπά... που πιά με πνίγει...
δέν φταίνε...
στην πολυπόθητη αγκαλιά... που τελικά μόνο εγώ ποθούσα...
τί αφελής... (I wish I was as invisible as you make me seem...)
Και ξαφνικά...βρίσκομαι με σμιχτά φρύδια, δάκρυα, σφιγμένα χείλια, μ'ενα σώμα που το νιώθω δανεικό, να κάνω τα χέρια "γροθιές", και να είμαι άσχημη, άσχημη, άσχημη...
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ...
δέν αντέχω αυτή τη βουτιά στο παρελθόν...
δέν θέλω πιά "στάσιμα" νερά...
Θέλω να πάω πίσω...
να συνεχίσω το παρόν και να οδεύω προς το μέλλον...
να έχω κάτι να περιμένω...
να ξυπνάω κάθε πρωί με χαμόγελο και να σκέφτομαι
"this is the first day of the rest of my life"...
δέν το αξίζω αυτό;
Θέλω να φύγω! Θα φύγω...
...με έδιωξες!!!
46 σχόλια:
Μα σήμερα ΕΙΝΑΙ η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου!!!
Φϋγε!!!! Φύγε από το παρελθόν!
Ξεκίνα το Ταξίδι!!!!
Ίσως να έχεις δίκιο...
Το καλύτερο που θα μπορούσες να κάνεις!! Να φύγεις από ότι δεν σε χωράει!! Μακάρι να μπορούσα να το κάνω και εγώ αυτο....
Den aksizei na xalas ton eafto sou allo. Mh fevgeis. Meine edw mazi mas. Me mas pou s'agapame. Emeis th vlepoume thn omorfia sou. To parelthon einai gia na mathainoume gia to mellon. Tipota de menei stasimo. Ola allazoun, ekselissontai. Gi'afto mh meneis pisw. Koita ekei pou tha pas. Mprosta! Filakia polla polla (syntoma ki apo konta)
"Ίσως το αύριο γεννήθηκε για σένα..."
Έτσι είναι, το προσωπικό μου αύριο είναι ο λόγος για να κοιμάμαι ήρεμη και να ξυπνάω κάθε πρωί χαμογελώντας...
Κοίτα τι είπε μια όμορφη!!!
Να την ακους...Ξέρει τι λέει!!!;)
Τέρμα πιά τα "10 και σήμερα..."
Αλλάζουμε στυλάκι...
Δε μετράμε αντίστροφα...
μετράμε κανονικά...
"Σήμερα και..."
;)
Καλημέρααααα!
Φιλάκια.
Φύγε λοιπόν... Εάν το παρελθόν είναι αυτό που σε πληγώνει, φύγε... Όμως να ξέρεις πως με αυτό το παρελθόν μεγάλωσες και δεν γίνεται να το αλλάξεις... Παρ' όλα αυτά σημασία έχει το μέλλον σου... Ζήσε την κάθε στιγμή ως το έπαρκο.. Μην αφήσεις τίποτα ανεκμετάλευτο.. Καν' το για σένα.. Φύγε!
Familiar feeling...
Εγώ λέω ότι πάντα έτσι γίνεται. Σε όλους. Το θέμα είναι ποιος έχει τις κεραίες να το μυριστεί τη στιγμή που το βιώνει. Θα αποκτήσεις κάποια στιγμή τις αντιστάσεις για να το περνάς όλο αυτό ανώδυνα. Άκου με...
@Aggelika: Έτοιμη είμαι...θές να σε πάρω μαζί μου;
@giannhs: Το ξέρω "αδερφέ" μου...ξέρεις πως πια είστε ο μόνος λόγος να είμαι εδώ! Και μαζί σας είμαι "όμορφη" γιατι έτσι με κάνετε να νιώθω...θέλω σύντομα ζεστή αγκαλιά και κρασάκια!!!
@Apsoy: Να την ακούω λές; Και καλύτερα να μη μετράω καθόλου...ο,τι είναι να γίνει θα γίνει!Σ'ευχαριστώ καλό μου για τα όμορφα λογάκια...*Φιλάκι* :-)
@Emy: Δέν θέλω να αλλάξω το παρελθόν, ούτε το απαρνιέμαι...απλώς φροντίζω το μέλλον και όχι την "συντήρηση" του παρελθόντος...
@Wrong-guy: Για να το λες...οι δικές μου κεραίες μάλλον δέν βρισκόντουσαν "εντός δικτύου"...θα ελπίζω στις αντιστάσεις λοιπόν...
αν θές παρέα κι εγώ στο φευγιό είμαι μόνιμα...
ε, και λοιπόν?
φιλούμπες,
και
φεύγεις γιατί κάτι άλλο έρχεται να σε συναντήσει!
@paranoia: "φεύγεις γιατί κάτι άλλο έρχεται να σε συναντήσει!"
Η πιό αισιόδοξη σκέψη...thanks, το χρειαζόμουν...:-)
Σε νιώθω.
Εγώ έφυγα γιατί ήθελα να ξεφύγω λίγο, αλλά τώρα δεν θέλω να γυρίσω πίσω.
Να έρθω και γω μαζί σας;
Θα είμαι καλό παιδί, αρκεί να μην γυρίσω πίσω.
@Orestis: Όσοι πιστοί...πάμε ρε παιδιά, τα καλά παιδιά μόνο βέβαια, σαν εσενα γλυκιά μου! Εγώ σίγουρα θα φύγω πίσω Γερμανία νωρίτερα απ'οτι είχα κανονίσει...*Φιλί*
Κάθε μέρα που ξυπνάω και θυμάμαι ότι ζω εδώ που μεγάλωσα, ζω εδώ που μίσησα, ζω εδώ που υπέφερα πεθαίνω και απο λίγο.
@Erisabetsu: Δέν είναι κρίμα να πεθαίνουμε κι απο λίγο κάθε μέρα;;;
Ελπίζω να σταματήσουμε να νιώθουμε έτσι πολύ σύντομα, δέν μας αξίζει!
Έτσι δεν είναι;
Καθετί που ανασαίνει ζητάει να δοθεί
ματώνει τα νύχια του, παλεύει με κτήνη
είναι σπόρος που πέφτει σε άγονη γη
κι όμως βγάζει φύλλα, ανθίζει, διψάει να ομορφύνει
Κι ας φυσάνε οι ανέμοι κι ας κυλάει η βροχή
κι ας ρωτούνε τα ποτάμια, κι ας πεθαίνουμε ξένοι
κάθε τί που ανασαίνει τρυφερά νοσταλγεί
μες στους πάγους της γης
ένα γέλιο ζεστό σαν φωτιά αναμμένη
(Διάφανα Κρίνα)
...εσύ ανασαίνεις σίγουρα. Και να'σαι σίγουρη για αυτό: είσαι ΟΜΟΡΦΗ. Με κάθε σημασία που αυτή η λέξη μπορεί να έχει. Θα προτιμούσα να τέλειωνε η μουσική τώρα για μένα, παρά να νιώθω πως πιστεύεις σε αυτό το ψέμα: πως είσαι άσχημη.
Μάθε να πιστεύεις σε αυτό που βλέπεις όταν κοιτάς στον καθρεύτη.
θα φύγεις επειδή το θες και το μπορείς...μη στεναχωριέσαι...this too shall pass...
Φυγαμε!!! Για που??
Το μονο που εχω να προσθεσω στο ποστ σου ειναι και αυτο που μου ηρθε πρωτο στο μυαλο διαβαζοντας το. "Θα'χω φυγει μακρια" απο τους Ακτιβ Μεμπερ:
ΘΑ ’ΧΩ ΦΥΓΕΙ ΜΑΚΡΙΑ
Δε μετάνιωσα ποτέ για όσα άφησα να φύγουν
πες μου ρε φίλε τότε γιατι οι στιγμές μου με πνίγουν
δεν άπλωσα το χέρι σ’ όσα μ’είχαν προδώσει
ούτε ζήτησα απ’ το παρελθόν ποτέ να με γλιτώσει.
Έστηνα πάντα την τύχη μου στα ραντεβού μας
εγώ κι οι στίχοι μου δεν είχαμε ποτέ το νου μας
χαρίζαμε ελπίδα ενώ φαινόταν η παγίδα
φτιάξαμε ουρανό στη σκηνή κάθε σανίδα.
Για να νοιώθουν αστέρια όλοι όσοι πατάνε
να φεύγουνε γι’ αλλού όσο τραγουδάνε
κι εσύ ψυχή μου με ρωτάς για ποιόν ακόμα φωνάζω
για ποιόν γελάω δυνατά και ποιόν τρομάζω.
Για ποιόν λαό για ποιόν θεό για ποιούς αγώνες
για ποιά αδέλφια ποιούς χειμώνες ποιές εικόνες
τι να τα κάνω όλα αυτά που φτύσαν πάνω στ’ονειρό μου
αυτά που αποτελειώσανε το λαβωμένο ξωτικό μου.
Κι όσα με ξενερώναν στο μεθύσι μου πάνω
σας τα κερνάω ξεθυμάνανε τι να τα κάνω
Καρδιά μου άλλαξες χρώμα μπήκε νερό στο κρασί μου
στέλνεις το δάκρυ σου στην πιο κρυφή πληγή μου.
Μα εγώ δε βγάζω μιλιά ρίχνω χαστούκια στο χρόνο
για να τρέξει πιο πολύ για μένα μόνο
να τελειώνω δε θέλω από κανένα γιατρειά
θέλω να φύγω μακρυά.
Βρήκα νερό στο κρασί μου γι’ αυτό δεν πίνω γουλιά
είναι κρυφή η πληγή μου γι’ αυτό δεν βγάζω μιλιά
βρήκα στο ψέμα μου αλήθεια γι’ αυτό το παίρνω αγκαλιά
και πρίν μου γίνει συνήθεια θα ’χω φύγει μακριά.
Και πάω στοίχημα από κει δεν θ’ ακούγονται οι φωνές
δεν θα πιάνουνε τόπο οι κατάρες κι οι ευχές
δεν θα γιορτάζει ο φόβος με τη λήθη στην άκρη
κάθε χαμένο λιγμό μας και κάθε άδικο δάκρυ.
Δεν θα ψάχνω αγάπη σε μάτια τρομαγμένα
και για πρώτη φορά θα φταίω μόνο εγώ για μένα
θα κάνω πλάκα στο αιώνια σοβαρό μου
θα στήνω φάρσα στο πιο μίζερο εγώ μου.
Θα το βουλώνω τη σιωπή για ν’ ακούω παντού
θα κρατάω λίγη ντροπή δώρο του λυτρωμού
θα καλοπιάνω τις τύψεις με ένα καινούριο μου λάθος
θα αφήνω ψέμα να μοιάζει με πάθος.
Και θα χαζεύω της μοναξιάς τα καμώματα
δε θα γυρεύω συντροφιά τα ξημερώματα
θα βάψω αλλιώς το γαλάζιο τ’ ουρανού εκεί πάνω
τώρα μου φαίνεται ότι φτάνω.
Θα πάρω όμως μαζί μου μια ανάσα φυλακτό
να μη μ’ αφήσει κι από μένα να κρυφτώ
και πρίν το μίσος μου για πάντα κάπου αράξει
να αφήσω όπου πρέπει όλα όσα έχω τάξει.
Γιατί δεν έβαλα ποτέ στο κρασί μου νερό
και ευτυχώς δεν ξεχνάω με τον καιρό
λέω πριν φύγω την πιο κρυφή πληγή μου
να τηνε γειάνω να μην την σέρνω έτσι μαζί μου.
@dannossiel: Σ'ευχαριστώ...ελπίζω να το μπορέσω...
@Aggelika: Όπου να'ναι...πάμε Brazil?
@Sourotiri: "λέω πριν φύγω την πιο κρυφή πληγή μου
να τηνε γειάνω να μην την σέρνω έτσι μαζί μου"
Και ίσως άν φύγει η πληγή να φύγει κι η ασχήμια...σ'ευχαριστώ πολύ Sourotiri, διάβασα τους στίχους που μου έγραψες προσεκτικά αλλα και με "ένα ζευγάρι μάτια φοβισμένα"...με αναστάτωσαν αλλα με κάναν να σκεφτώ πως μάλλον "τώρα μπορώ να αφεθώ στης μοναξιάς την δίνη"...
...καλημέρα!
Brazil??? Πότε πετάμε?
το πένθος είναι λογικό και απαραίτητο, αλλά ρε γμτ....
νιώθω λες και ήξερα τότε που σου λεγα
"αν δεν το αποκτήσεις μόνη σου -εντελώς- όποιος φεύγει θα το παίρνει μαζί του"
αυτοεκτίμηση, κούκλα μου, αν δεν υπάρχει αυτό, λέιπει το θεμέλιο γαμώτο !
=*
ola osa fobamai otn gyrisw.. kai egw meta de tha mporw na fygw..
me ebales se skepseis - asximes - twra.. osa apefeyga na ypologisw..
με βάση την (μικρή) εμπειρία μου...... το παρελθόν εξευμενίζεται κρατώντας μόνο τα θετικά. και είμαι σίγουρος ότι αν σκεφτείς ψύχραιμα θα ανακαλύψεις πολλά.... μη χαλιέσαι, γιατί τα καλύτερα έρχονται
Εγω πάλι δεν πιστεύω οτι μπορεί κανεις να σε διώξει.
Φεύγεις ή μια πιο κατάλληλη λέξη, "αποτραβιέσαι, ξεμακραίνεις"
Και μια μερα όλα ειναι πιο καθαρά.
Νιώθεις καλά. για μάλλον άγνωστο λόγο.
Και τραβάς με ελπίδα.
Αυτό κάνε, μη νιώθεις πως σ έδιωξε κάποιος.
Ελεγε ενα παλιο τραγούδι :
" πές πως μ' αντάμωσες μια νύχτα, σ ενα όνειρο .... "
@Lina: Δυστυχώς αυτά δέν γίνονται μόνο με μια απλή συμβουλή, νομίζω πως έπρεπε να λειτουργήσω έτσι απο την αρχή...αν αρχίσεις αλλιώς...ό,τι κι αν αλλάξεις μετά πάντα είσαι το "πρώην" θύμα! Σ'ευχαριστώ πολύ πάντως...
@Veloz: Λυπάμαι που σε έβαλα σε άσχημες σκέψεις...αλλα, ξέρεις, είναι λίγο καλύτερα να ξέρεις τί να περιμένεις απο το να σου έρθει κεραμίδα...ελπίζω τίποτα απ'ολα αυτά να μήν είναι έτσι για σένα και όλα να είναι όπως τα άφησες...
@Ethan: Τα καλύτερα μακάρι να έρχονται γιατι έχω πραγματικά φρικάρει!!! Το πρόβλημα είναι οτι δέν θέλω να αντιμετωπίσω κάποια πράγματα σαν παρελθόν...οπότε απλώς μένω σε ένα "παγωμένο" παρόν...
@Tzonakos: "πές πως μ' αντάμωσες μια νύχτα, σ ενα όνειρο"
Όταν υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε όλη τη ζωή σου να μοιάζει με όνειρο...ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΒΗΧΤΕΙΣ ρε γαμώτο;;;
Κάτι μου λέει πως έχεις (ξε)φύγει ήδη... Καλό δρόμο!
Που είσαιιιιιιιιιιιι;
Που είναι το αισιόδοξο ποστ που θα έπρεπε να ακολουθήσει;
Ο Τζουντ;
Μαζί είστε;
...
εεε;
...
ελπίζω ;)
:)
Ψήθηκα.
Πάμε μακριά από όλος, πάμε για μας και μόνο.
Όπου να' ναι, αρκεί να είναι μακριά από αυτό που είπες..."ένα παγωμένο παρόν".
Δεν ξέρω αν βιώνουμε παρόμοια κατάσταση (μάλλον όχι) σίγουρα μας δημιουργεί τα ίδια συναισθήματα.
Φιλιά
"@Tzonakos: "πές πως μ' αντάμωσες μια νύχτα, σ ενα όνειρο"
Όταν υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε όλη τη ζωή σου να μοιάζει με όνειρο...ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΤΡΑΒΗΧΤΕΙΣ ρε γαμώτο;;;"
Κρατάς την αγάπη και ταξιδεύεις μαζί της σε ποτάμια και νύχτες....
Γαμώτη σου, συγκινήθηκα τώρα, θυμήθηκα τα παλιά μου... μην το πολεμάς, κράτα την αγάπη, θα την χρειαστείς.
Ενα πρωί όμως όλα θα είναι αλλιώς, θα το δείς.
Σου στέλνω την αγάπη μου ετσι,. σαν φίλος, ενας άγνωστος ...
Τζονάκος
Κλείσε όλα τα παράθυρα του παρελθόντος... μόνο έτσι θα μπορέσεις να ανοίξεις πόρτα στο μέλλον... στις λιακάδες... στα χαμόγελα... στον έρωτα...
Και πού'σαι? ΑΥΤΟΣ ΧΑΝΕΙ, ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟΣ!
Φιλί + αγκαλιά :)))
@Φτερό στον άνεμο: Να'σαι καλά... έχω πραγματικά (ξε)φύγει...!
@Apsoy: Γλυκούλι μου...υπόσχομαι και σ'εσένα και στον εαυτό μου ένα αισιόδοξο ποστ πολύ σύντομα! Ακόμη όμως...είμαι πολύ "δύσκολα"... *Φιλάκι*
@Orestis: "Προσδεθείτε...φύγαμε"
@Tzonakos: Την αγάπη μου την κρατάω...όπως είπα και σ'εναν φίλο πρίν λίγες μέρες...εγώ, αυτής της "ετοιμοθάνατης αγάπης" της κρατάω το χέρι και κάθομαι δίπλα της κερί αναμμένο μέχρι το μηχάνημα να δείξει..."ευθεία γραμμη"...
Σ'ευχαριστώ Τζονάκο...το εκτιμώ πολύ, παρα πολύ!
@Ερωτας: Τώρα ακόμη αισθάνομαι πως δέν υπάρχει παραθυρο,πόρτα... τίποτα! Είμαι σε ένα μαύρο κουτι που δέν μπορώ να κουνηθώ κάν...ελπίζω σε λίγο καιρό τα πράγματα να είναι διαφορετικα και να μπορέσω να δώ πώς αυτός χάνει! Σ'ευχαριστώ γλυκιά μου, να'σαι πάντα καλα! *Φιλάκι*
ax mikrh mou ponaei to parelthon..ela exw
pagwtaki..ela mh stenaxwriesai...ouf...to kserw einai duskolo...ela kai an thes pernoume kai th tourta fraoula pagwto.(th limpistika sto zaxaroplasteio)
Πέρασα να δω πως πάνε τα κέφια, αλλά έλειπεσ. :P
Ελπίζω να είσαι καλά.
@blue: Λιγη τουρτίτσα θα΄θελα, ναι...!!! :-(
@orestis: Ναι, καλά το είπες...έλειπα! Δέν ξέρω που είμαι...πάντως σίγουρα είμαι...αλλού!
ante, ti tha ginei?? theloume allo post, xaroumeno, na milaei gia osa sou xan leipsei kai ta synantises pali! e?
@Veloz: Το υπόσχομαι...σύντομα! Είναι το δικό μου ταξιδάκι αυτό...που κι εγώ αποφάσισα να πάω "με τα πόδια"! Τώρα δέν σκέφτομαι ούτε καλά ούτε άσχημα πράγματα...κυρίως δέν σκέφτομαι ΤΙΠΟΤΑ! Ευχαριστώ που πέρασες... *Φιλάκι*
Νομίζω ότι είσαι λίγο περισσότερο αρνητική από όσο θα έπρεπε... αλλά μάλλον είναι της ηλικίας.
θα βρεις τρόπο να επικεντρώνεσαι στα καλά και να μην σε ενοχλούν τόσο πολύ τα κακά σε όλες τις καταστάσεις! μπεεεεε μπεεε μπεεεε
μπεεεεε
(ωραίοι οι radiohead! respect).
@provatos: Σπουδάζω κλασσικό τραγούδι. Όπερα!!! Τώρα νομίζω να καταλαβαίνεις γιατι είμαι τόσο μελό!!! :-)
Καλημέρα.
Συμφωνώ με τη veloz.
Θέλουμε χαρούμενο ποστ.
Θέλουμε χαρούμενο ποστ.
Θέλουμε εσένα χαρούμενη.
@Orestis: Καλό μου!!! :-)
*φιλί*
:)
Namaste
καλημέρα και από εμένα...
Δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί θέλεις να φύγεις, να τρέξεις μακριά ώστε να μπορέσεις να ξεχάσεις...
Όμως αν κρύψουμε μέσα μας όσα μας πονάνε θα τα βρούμε μπροστά μας να μας βασανίζουν ακόμα περισσότερο...
Αλλά να σου πω κάτι ευχάριστο είσαι σε καλό δρόμο που απλά θέλεις να αλλάξεις πόλη- χώρα, μερικά άτομα θέλουν να αλλάξουν ζωή (αυτοκτονία)... κ εκει τα πράγματα είναι πιο δύσκολα...
έχε πάντα το κεφάλι ψηλά σε ότι και αν γίνει, εσύ να είσαι καλά και να μην χαλιέσαι για τίποτα...
να χαμογελάς και να είσαι χαρούμενη και τότε όλα θα πηγαίνουν καλά...
Μην ξεχάσεις, μην κρυφτείς, πολέμα, τόλμα, πέσε στην μάχη και ας σκοτωθείς τουλάχιστον απόλαυσε την...
Ευχομαι και ελπίζω να είσαι πάντα καλά όπου και αν βρίσκεσαι και να χαμογελάς...
Φιλικά
Άντη
..με έβαλες σε σκέψεις...
Θυμήθηκα την διεύθυνση και είπα να δω να μπω το blog σου αλλά....Τι έγινε ρε? Στην Χαλκιδική μια σκέτη χαρά ήσουν...Εδώ όσο είδα κάτι σε καρυωτάκη και πλαθ μου το έβγαλες! εεεε Δεν μετανοιώνουμε ρε για αυτά που κάναμε, για αυτά που θέλαμε και δεν κάναμε μετανοιώνουμε μόνο! για ότι μας έτυχε και ότι έγινε πρέπει να μαστε περήφανοι... Στην τελική την επιτυχία όλοι ξέρουν να την διαχειρίζονται, το μεγαλείο είναο στο πώς διαχειριζόμαστε τις 'ήττες' μας! Άσε λοιπόν την όπερα και την Γερμανία και πάμε στην Σκανδιναβία να κάνουμε black μεταλ μπάντα!!
α...Περιμένω το ποστ με τις περιπέτειες της Αλίκης στην χώρα της Κων/πολης,τον τζακ και το μαγικό του ρεβύθι,τον κοντορεβυθούλι,την μικρή Λουλού και τις άλλες συλλογές παραμυθιών που υποσχέθηκες....χαχαχαχαχα.
Να περάσεις φανταστικά και είμαι σίγουρος ότι θα ναι εμπειρία κορυφή η Τουρκία! Ταξίδι και άσχημα εξάλλου δεν γίνεται! Τα λέμε.
Λεωνίδας (Χαλκιδική)
Σε νιώθω...Είμαι κ εγώ υποχρεωμένη να γυρίζω πίσω στο παρελθόν κάθε λίγο κ λιγάκι...
Θέλω κ εγώ να φύγω αλλά δν ξερω πως...
Όμως συμφωνώ απόλυτα με τον leonida:Δεν μετανοιώνουμε για αυτά που κάναμε,για αυτά που θέλαμε και δεν κάναμε μετανοιώνουμε μόνο...
na po mia kalispera...
pane dio xronia apo tote pou to esteiles apla to vrika se mia anazitisi pou ekana sto google...omorfo...
filika,
argyris
Δημοσίευση σχολίου