Όχι για σένα...

...για μένα κλαίω...

για όλα αυτά που νόμιζα πως είμαι και τελικά δέν είμαι...
για αυτά που πίστευα πως μπορώ να γίνω και δέν θα τα καταφέρω ποτέ...
για αυτό που πασχίζω να δείξω, το παραπάνω, το ξεχωριστό...γιατι νομίζω πως θα αρέσει περισσότερο απο την αλήθεια...
για το πώς βλέπω, τελικά, εγώ εμένα...
για τις φορές που προσπαθώ να ανταπεξέλθω στις απαιτήσεις των άλλων πιέζοντας τον εαυτό μου...

για το "λίγο" μου...

Με χάδια τρομαγμένα...

...με διψασμένα χάδια, του νού μου τα σκοτάδια...απόψε ντύνομαι...

Καληνύχτα πρίγκηπά μου...

Αγάπη...αυτήν δεν φοβόσουν αγάπη μου;

Τώρα μόνο πύργους στην άμμο, που ξέρεις οτι το πρώτο κύμα θα τους πάρει μαζί του!!! Είναι καλύτερα έτσι, χαρά μου; Ε; Τι λές;

Τώρα δέν θα χρειαστεί να ξανακούσεις "σ'αγαπώ" και να έρθεις σε δύσκολη θέση, να μήν ξέρεις τί να πείς...
να κάνεις πως δέν άκουσες...

Γειά σου γλυκό μου όνειρο...σιγά σιγά ξυπνάω...

Καλή σου νύχτα όμορφε πρίγκηπα,
βγάλε το στέμμα...ειλικρινά λυπάμαι...σ'αγαπώ

καλως ήρθες στον κόσμο των αστών...!

Η επιστροφή!!!

Αχ,γιατί;;;

Τελείωσε κι αυτό...

Όπως διάβασα σε μήνυμα που μου ήρθε απο Κωνσταντινούπολη λίγες ώρες αφού είχα μπεί στο τρένο για τον γυρισμό...
"όλες οι στιγμές με γεύση κανέλα κάποτε τελειώνουν...σαν το κουτί με τα μπισκότα...α,ρε Σοφία να'σουν εδώ..."

Έτσι είναι...
Δέν ήθελα καθόλου να γυρίσω!!! Περνούσα υπέροχα!!!

Γνώρισα καινούρια μέρη, (φώτο προσεχώς!)
καινούριους ανθρώπους,
καινούρια συναισθήματα!!!


Γιατί να μήν κρατούσε λίγο ακόμη...;;;

Και τώρα,τί; Πάλι τα ίδια ρε γαμώτο;