.....

Τί χρυσά που τα νόμιζα τα χέρια σου....με κάθε άγγιγμα γινόμουνα κι εγώ χρυσή....μόνο εσύ μπορούσες να με κάνεις ένα μάτσο απο χρυσά σκουπίδια πεταμένα στην αμμουδιά...απο αυτά που χαλάνε το τοπίο, που όσο τα κοιτάζει ο ήλιος , εσύ είσαι ο ήλιος, σαπίζουν & γεμίζουν αχόρταγες μύγες που θέλουν να τους φάνε τα σωθικά, εσύ είσαι και οι μύγες....σε κάποια παραλία της Μεσογείου ξαπλώνεις πάλι....χωρίς σκουπίδια.....με γαλάζια και όχι πράσινα αυτή τη φορά...νερά, ευγενική μορφή, μία ευχάριστη απέραντη θάλασσα....εύχομαι να σε φυσάει γλυκός αέρας...και να μου τον περιγράψεις με όμορφες λέξεις όπως πάντα κάνουν οι παραμυθάδες στα παιδάκια που τους κοιτούν με τα ματιά καρφωμένα....έτσι σε κοιτούσα κι εγώ, ξέρω ξέχασες....θέλω να ακούσω το "ζήσαν αυτοί καλά" σου....γιατί εδώ....δέν έχει θάλασσα, ούτε ζέστη, ούτε γλυκό αεράκι....μόνο ένα πρόστυχο χορό μιάς κόμπρας....που λικνίζεται θελκτικα....για να σε γελάσει, να νομίσεις πως το καλύτερο πράγμα που έχεις να κάνεις είναι να κάτσεις να σε φάει.....και γύρω απο αυτήν σκουριασμένοι τοίχοι....και στάσιμα βρωμερά νερά....τίποτε άλλο.....θα μου πείς, για ένα μάτσο χρυσά σκουπίδια, ένας βόθρος με ένα πανέμορφο φίδι που γλιστράει πάνω στο σώμα σου με τον πιό λάγνο τρόπο δέν είναι ο,τι καλύτερο μπορούσε να σου συμβεί......;
Καληνύχτα θλίψη....θα συναντηθούμε μέσα στο φλιτζάνι του καφέ μου το πρωί.....ελπίζω αύριο να έχει και πάλι χρώμα η σκέψη...

...και οι μέρες συνεχίζονται έτσι....ο λόγος να ξυπνήσεις, κανένας....αφού πρόκειται να κάνεις ακριβώς ό,τι έκανες και χθές....και επίσης, δέ σου'πα, αυτό θα κάνεις κι αύριο...είμαι πολύ πιο σκληρή πλέον, άκαμπτη....συνειδητοποιημένη...βλέπω πως δέν έχω άλλη αγάπη και τρυφερότητα, ούτε απόθεμα ούτε στις παραγγελίες μου...σίγουρα πάντως δέ χρωστάω...και να σου πω, δέ θέλω άλλη...άν σε μιζεριάζει ο τρόπος σκέψης μου άλλαξε σελίδα...

Που λες όση αγάπη είχα την έδωσα και πραγματικά έπιασε τόπο, έκανε κάποτε κάποιον πολύ ευτυχισμένο, πολύ πλούσιο σε συναισθήματα, πολύ πλήρη και πλέον, σχεδόν έτοιμο να δώσει....όχι σ'εμένα αλλα τί σημασία έχει; Δική μου νίκη είναι....εγώ έφτιαξα όλο αυτό το όνειρο που ζούν....είναι σαν να την αγαπώ κι εγώ....άν δέν ήμουν εγώ πώς θα καταλάβαινε τη διάφορα, το ότι τώρα αγαπάει κι εκείνος; Θα αναρωτιόταν ακόμη...και αυτή θα έκλαιγε....

είμαι ευχαριστημένη...αυτός είναι άλλωστε ο προορισμός της αγάπης,...να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο....άν τη πάρεις πίσω είσαι απ'τους τυχερούς....άν δέν τη πάρεις τουλάχιστον νιώθεις συνένοχος στη γέννηση της μέσα σε κείνον που αγάπησες....άν εύχομαι να ήμουν εκείνη;....ούτε ευχές κάνω, τις έκοψα....ο,τι βρέξει ας κατεβάσει......αν είναι να πάω στο διάολο ας φτάσω επιτέλους....μακρύς ο δρόμος....μπούχτησα...έλυσα όλα τα σταυρόλεξα....κι άν θελω να πάρω αγάπη...δέν ξέρω...δέν θα μπορώ να δώσω οπότε τί σημασία έχει; Θα κάνω δηλαδή κάποιον να νιώσει όπως εγω....όχι, όχι, αποφάσισα, δέν θέλω να πάρω αγάπη....

θέλω κι άλλη γνώση και προσωπική βελτίωση...την Αγάπη, την αφοσίωση, την τρυφερότητα, τη φροντίδα τα πέρασα όλα και με βαθμό...τώρα μόνο σ(Σ)οφία....