Καθρέφτης...

...σπασμένος...

...μέσα,στο βάθος, μια άσχημη γυναίκα, αναμαλλιασμένη,
με ρυτιδιασμένο πρόσωπο και μάτια ματωμένα...
δέν την αναγνωρίζω, δέν μου θυμίζει τίποτα,
δέν θέλω, με τρομάζει...

και στο κέντρο, μπροστά μπροστά εσύ...

και αυτή εκεί πίσω σε κοιτάει με λατρεία και ζήλεια μαζί...
ζηλευει το πόσο δέν την εχεις ανάγκη...
και λατρεύει όλα όσα είσαι...

Απλώνει το χέρι της να σε αγγίξει...το παίρνει αμέσως πίσω...
δέν της αξίζεις...

Εσύ είσαι λαμπερός, πεταλούδες πετούν γύρω σου και με τ'άστρα και την Πούλια είναι φτιαγμένη η φορεσιά σου...
αυτή φοράει σκούρα ρούχα, ασήμαντα, θαμπά...σαν κι εκείνη...
και πάνω της εχει σκουλήκια και έντομα,
που τρώνε τη σάπια προσδοκία της πως μια μέρα θα την αγαπήσεις....

Μα επιτέλους...
πείτε της να μήν ενοχλεί τον πρίγκηπα...ας αποκτήσει δικά της όνειρα...
δέν γίνεται να ζεί με δανεικά...