Σκέψεις...

Νομίζω πως, τελικά, δέν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι 2 πράγματα...

ΕΣΕΝΑ: οταν ολα δείχνουν καλα, το μυαλό απαρνιέται τα ασχημα...τα ξεχνάει,σαν να μή με άγγιξαν ποτέ, σαν να μή χάραξαν ούτε μιά στιγμή το "δέρμα" της ψυχής! Και ξαφνικά μια στάλα αίμα απο μια μικρή πληγή στο άκουσμα ενός τραγουδιού...που σιγοτραγουδάω με τη φωνή σου... ή σε μια φωτογραφία που δείχνει εμένα (θα πείς εσύ)...κι εσένα (θα πώ εγώ αφού βρίσκεσαι μέσα μου παρόλο που δέν φαίνεσαι στο πλάνο)...! Τότε θυμάμαι...και το σώμα μου θυμάται...και τυλίγεται σαν έμβρυο εγκλωβισμένο σε έναν αιώνιο τοκετό...

ΕΜΕΝΑ: τεράστια φουστάνια, κοστούμια, μακιγιαρισμένα πρόσωπα, κραυγές και τσιρίδες που κάποιοι ονόμασαν "όπερα" και, εμένα, με έπεισαν..."υποκριτές" που έχουν σαν θέμα τους ανεκπλήρωτους έρωτες (όλοι μπορούμε να σκεφτούμε έναν δικό μας), εκδίκηση (όλοι έχουν δικαίωμα στη κακία...), πλούτη (γι'αυτό παίζουμε τζόκερ...), φτώχεια (τη ξέρουμε καλα...), γέλια (παρεούλες,κρασάκια,αγκαλιές), κλάμματα (...κουβάδες), αλήθειες (λίγες...), ψέμματα (πολλά...)!

Τελικά ισχύει οτι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τέχνες είναι πολύ αδύναμοι σε όλα τα υπόλοιπα εκτός απο τη τέχνη τους και επίσης...δέν είναι και πολύ καλά! Ε;