Όχι για σένα...

...για μένα κλαίω...

για όλα αυτά που νόμιζα πως είμαι και τελικά δέν είμαι...
για αυτά που πίστευα πως μπορώ να γίνω και δέν θα τα καταφέρω ποτέ...
για αυτό που πασχίζω να δείξω, το παραπάνω, το ξεχωριστό...γιατι νομίζω πως θα αρέσει περισσότερο απο την αλήθεια...
για το πώς βλέπω, τελικά, εγώ εμένα...
για τις φορές που προσπαθώ να ανταπεξέλθω στις απαιτήσεις των άλλων πιέζοντας τον εαυτό μου...

για το "λίγο" μου...

Με χάδια τρομαγμένα...

...με διψασμένα χάδια, του νού μου τα σκοτάδια...απόψε ντύνομαι...

Καληνύχτα πρίγκηπά μου...

Αγάπη...αυτήν δεν φοβόσουν αγάπη μου;

Τώρα μόνο πύργους στην άμμο, που ξέρεις οτι το πρώτο κύμα θα τους πάρει μαζί του!!! Είναι καλύτερα έτσι, χαρά μου; Ε; Τι λές;

Τώρα δέν θα χρειαστεί να ξανακούσεις "σ'αγαπώ" και να έρθεις σε δύσκολη θέση, να μήν ξέρεις τί να πείς...
να κάνεις πως δέν άκουσες...

Γειά σου γλυκό μου όνειρο...σιγά σιγά ξυπνάω...

Καλή σου νύχτα όμορφε πρίγκηπα,
βγάλε το στέμμα...ειλικρινά λυπάμαι...σ'αγαπώ

καλως ήρθες στον κόσμο των αστών...!

Η επιστροφή!!!

Αχ,γιατί;;;

Τελείωσε κι αυτό...

Όπως διάβασα σε μήνυμα που μου ήρθε απο Κωνσταντινούπολη λίγες ώρες αφού είχα μπεί στο τρένο για τον γυρισμό...
"όλες οι στιγμές με γεύση κανέλα κάποτε τελειώνουν...σαν το κουτί με τα μπισκότα...α,ρε Σοφία να'σουν εδώ..."

Έτσι είναι...
Δέν ήθελα καθόλου να γυρίσω!!! Περνούσα υπέροχα!!!

Γνώρισα καινούρια μέρη, (φώτο προσεχώς!)
καινούριους ανθρώπους,
καινούρια συναισθήματα!!!


Γιατί να μήν κρατούσε λίγο ακόμη...;;;

Και τώρα,τί; Πάλι τα ίδια ρε γαμώτο;

Προσδεθείτε!!!!

"Το πλήρωμα του αεροσκάφους και η πιλότος MERAWEN σας καλωσορίζουν στην πτήση της MERAWEN'S DREAMS με προορισμό την υπέροχη Κωνσταντινούπολη!!!

Σας παρακαλούμε να δέσετε τις ζώνες ασφαλείας (και όχι αν-ασφάλειας) , να μήν έχετε καμία αρνητική σκέψη (κατα προτίμηση λαγουδάκια, σκιουράκια, γατάκια) και να χαμογελάτε (να δώ δοντάκιααα!!!) μέχρι την προσγείωση!!!

Σε περίπτωση αγκύλωσης απο το χαμόγελο, ή μετατροπής του μυαλού σας σε αλοιφή απο τις σκέψεις "αλα ζωολογικός κήπος", παρακαλούμε να παρακολουθήσετε την παρουσίαση των σωστικών μέσων!!!

Σας ευχόμαστε ένα ευχάριστο ταξίδι και καλή διαμονή!!!"





Λοιπόν τί λετε;
10 μερες κλάμα είναι εντάξει;;; 298,5 κιλα δάκρυα...να τ'αφήσω;;;

Φεύγω!!! Η πρώτη μέρα του Ιούλη θα με βρεί στην Κωνσταντινούπολη!!!
Μπορεί βέβαια πίσω μου συντρίμια να μήν αφήνω...αλλα σίγουρα τη μιζέρια και την κακοκεφιά!!!

Σήμερα λοιπόν αισθάνομαι πολύ καλύτερα...μπορώ ξανά να πώ...
THIS IS THE FIRST DAY OF THE REST OF MY LIFE!!!! :-)

ΥΓ: (Πολύ αμερικανιά το πόστ...σαν μότο απο group therapy είναι...χαχα)

Φυγή...

Ήρθα...

μετά απο τόσο καιρό...

στην πόλη που μεγάλωσα και αγαπώ... που δέν με χωράει πια...
στο δωμάτιο που έζησα σαν έφηβη... που είναι μια ηλικία που θέλω να διαγράψω αν θα μπορούσα...
στην αγάπη των φίλων,στα "αδέρφια" μου... που εφόσον είμαι πεπεισμένη πως η φιλία μας είναι πραγματική όσα χιλιόμετρα και να μας χωρίζουν τα συναισθήματα είναι ΠΑΝΤΑ εκεί...
στη στοργή της μαμάς και του μπαμπά... που πιά με πνίγει...
δέν φταίνε...
στην πολυπόθητη αγκαλιά... που τελικά μόνο εγώ ποθούσα...
τί αφελής... (I wish I was as invisible as you make me seem...)

Και ξαφνικά...βρίσκομαι με σμιχτά φρύδια, δάκρυα, σφιγμένα χείλια, μ'ενα σώμα που το νιώθω δανεικό, να κάνω τα χέρια "γροθιές", και να είμαι άσχημη, άσχημη, άσχημη...

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ...
δέν αντέχω αυτή τη βουτιά στο παρελθόν...
δέν θέλω πιά "στάσιμα" νερά...

Θέλω να πάω πίσω...
να συνεχίσω το παρόν και να οδεύω προς το μέλλον...
να έχω κάτι να περιμένω...
να ξυπνάω κάθε πρωί με χαμόγελο και να σκέφτομαι
"this is the first day of the rest of my life"...
δέν το αξίζω αυτό;

Θέλω να φύγω! Θα φύγω...

...με έδιωξες!!!

Φάτε μάτια (άχ...) Jude!!!

Το υποσχέθηκα...και εγώ κρατάω τις υποσχέσεις μου...

Να'τος λοιπόν... λυσσάξτε!!!



Θεωρείται από πολλούς, ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του, o David Jude Heyworth Law γεννημένος στις 29 Δεκεμβρίου του 1972 στο Lewisham, London.
Μεγάλωσε στα Νότια του Λονδίνου από γονείς δασκάλους οι οποίοι επέλεξαν το όνομά του, επηρεασμένοι από το τραγούδι των Beatles «Hey Jude». Έγινε μέλος του National Youth Music Theatre σε ηλικία δεκατριών χρόνων και έτσι άρχισε να παίρνει μέρος σε διάφορες θεατρικές παραγωγές όπως το «Joseph» και το «The Technicolor Dreamcoat». Στα δεκαέξι του κερδίζει ένα ρόλο στη σαπουνόπερα της Βρετανικής τηλεόρασης «Families» για χάρη της οποίας εγκατέλειψε το σχολείο. Στα επόμενα χρόνια ο Jude κέρδισε ρόλους στο θέατρο και το 1992 στην περιοδεύουσα παραγωγή «Pygmalion» και στη «The Fastest Clock» του Πανεπιστήμιου του Λονδίνου καθώς επίσης και σε σειρές της τηλεόρασης σε Αγγλία και της Αμερική.
























Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο γίνεται με την ταινία «Shopping» (1993) στην οποία συναντά τη μέλλουσα σύζυγο του Sadie Frost, η οποία έγινε γνωστή με την εμφάνιση της στο «Dracula» (1992). Εκείνη την περίοδο ο Jude γνωρίζει μεγαλύτερη επιτυχία στη σκηνή του θεάτρου παρά στο σινεμά. Το 1995 στο Λονδίνο πρωταγωνιστεί στη παραγωγή «Les Parent's Terribles» (Τρομεροί Γονείς) κερδίζοντας βραβείο Tony ως ο καλύτερος ανερχόμενος ηθοποιός για αυτό τον πρωταγωνιστικό ρόλο απέναντι στη Kathleen Turner που υποδυόταν τη μητέρα του.























Το 1997 είχε σημαντικούς ρόλους σε τρεις καλές αμερικάνικες ταινίες: στο φουτουριστικό θρίλερ «Gattaca» με τους E.Hawke και U.Thurman, στο «Midnight in The Garden of Good and Evil» σκηνοθετημένο από το C.Eastwood (δίπλα στους K.Spacey και J.Cusack) και στη βιογραφική ταινία «Wilde». Για τις ταινίες αυτές απέσπασε καλές κριτικές τόσο για τις προσπάθειές του όσο και για το παρουσιαστικό του. Ακολούθησαν όμως μερικές απογοητευτικές προσπάθειες όπως το «I Love You, I Love You Not» (1997) με τη C.Danes, το «Music From Another Room» (1998) και το «The Wisdom of Crocodiles» (1998). To 1999 η εταιρία Natural Nylon, που ίδρυσε ο Jude Law με τη σύζυγό του και φίλους ηθοποιούς (J.Lee Miller, E.McGregor και S.Pertwee) παράγουν την ταινία «eXistenZ» με πρωταγωνιστές τους Jude Law και την Jennifer Jason Leigh.










Αργότερα την ίδια χρόνια ο Jude Law απέσπασε βραβείο BAFTA και μια υποψηφιότητα Oscar ΒΑ Ανδρικού ρόλου ως Dickie Greenleaf, ενός playboy στο επίκέντρο μίας σειράς δολοφονιών, στο «The Talented Mr. Ripley» (1999). Την περίοδο εκείνη εκτός από τη δουλεία του στον κινηματογράφο, συνεχίζει και το θέατρο, εμφανιζόμενος στην παραγωγή του 1999 «Tis Pity She's a Whore». Το 2001 παίζει μαζί με τον Ed Harris και τον Joseph Fiennes στο «Enemy at the Gates» ένα πολεμικό δράμα που διαδραματίζεται στη διάρκεια του BΑ παγκοσμίου πολέμου. Το ίδιο καλοκαίρι υποδύεται ένα «μηχανικό» θεό του ερωτά με όνομα Gigolo Joe, στην ταινία επιστημονικής φαντασίας «A.I: Artificial Intelligence». Για το ρόλο του αυτό ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα.




























Το τελευταίο διάστημα ο Jude αποδεικνύεται ιδιαίτερα εργατικός. Το 2004 ξεκίνησε με μια υποψηφιότητα για Oscar ΑΑ Ανδρικού ρόλου, για την ερμηνεία του στο ρόλο του Στρατιώτη Inman στην επική περιπέτεια στο δράμα «Cold Mountain».


Λίγο αργότερα επέστρεψε στο computer designed «Sky Captain And The World of Tomorrow» δίπλα στις Angelina Jolie και Gwyneth Paltrow.


Το κλείσιμο της χρονιάς τον βρίσκει σε μια ταινία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του. Υποδύεται τον Alfie ένα ρόλο που βοήθησε τον Michael Caine να ξεκινήσει την καριέρα του.



Το 2005 τον έφερε ήδη στο πλούσιο cast της εναλλακτικής κωμωδίας «I Heart Huckabee's» ενώ στις επόμενες εβδομάδες θα "ξαναχτυπήσει" ως Errol Flynn στο «The Aviator» και στο ρόλο του αφηγητή στο «Lemomy Snicket: A Series Of Unfortunate Events». Παράλληλα προετοιμάζει τη συμμετοχή του σε πέντε ακόμα ταινίες.

Κάποιες απο αυτές είναι το γλυκό και όχι γλυκερό "Closer" με συμπρωταγωνίστρια την Julia Roberts...


...και το "Holiday" με την Cameron (κουκλάρα) Diaz.

Την οποία σαφώς προτιμούμε μελαχροινή!!!!!!!! (ΑΣΧΕΤΟ!!!)


Ας γυρίσουμε όμως στον "δικό μας" Jude...





Ο Jude Law και η Sadie Frost παντρεύτηκαν το 1997 και ο γάμος τους κράτησε ως το 2003 όταν η Frost τον εγκατέλειψε. Μαζί απέκτησαν τρία παιδία τον Rafferty, την Iris και τον Rudy που γεννήθηκε το 2002.




Να και ο "λόγος" για τον οποίο χώρισαν...



Απο τότε και μετά ο Jude δέν κάθεται καθόοοολου φρόνιμος...
είναι "κακό" αγόρι!!! Μμμ...
Κόπηκες;;;

UPDATE:
...και για τους λάτρεις της απίστευτα sexy προφοράς του....μήν ακούς τι λέει δέν έχει σημασία! Κλείσε τη μουσική και ακου ΠΩΣ τα λέει ...

A night...(πραγματικά!) out!!!

(Alte Mainbrücke, Würzburg, Deutschland)

Παρασκευή!!! Η μέρα που ο Γερμανός βγαίνει έξω χωρίς τύψεις!!!
Εκεί που τις άλλες μέρες μετά τις 9 δέν βλέπεις ψυχή στην πόλη τις Παρασκευές καθονται στο τσακίρ κέφι μέχρι και...τη 1!!! Χαχα
Τέλος πάντων...έτσι αποφασίσαμε κι εμείς, εγώ και ένας φίλος που θα έφευγε να πάει να δεί τους γονείς του στη Δρέσδη, πριν φύγει να βγούμε μια βολτίτσα!!!
7.30 βρισκόμαστε στην γέφυρα της φωτογραφίας, περπατάμε λίγο...κατα τις 8:30 είμαστε σ'ενα BIER GARTEN και πίνουμε μπύρες!!! Φίσκα το μέρος απο καταπιεσμένα γερμανάκια που πίνουν μπύρες απο τις 7!!! Μετά απο 3 δικιές μου και 4 δικιές του...αποφασίζουμε να φύγουμε μιας και εκείνος έπρεπε να φύγει για την πόλη του!

Η ώρα είναι 10.30!!! Τί καλύτερο...θα πάω σπίτι θα φορέσω τις πυτζαμούλες μου και θα λιώσω στον υπολογιστή!!! Μετα απο μια κουραστική μέρα και 3 μπύρες...μιά χαρά το ακούω!!!Το παιδί επέμενε να με πάει σπίτι αλλα εγώ ήθελα να περπατήσω λιγάκι...

Φτάνω στο σπίτι και...τί να δω;;;
ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΜΟΥ!!!!

Και μάλιστα τα έχω ξεχάσει μια μέρα που...

• Η μία συγκάτοικός μου είναι στην Ιταλία και γυρνάει 4/6
• Η άλλη συγκάτοικός μου είναι στο Βερολίνο και γυρνάει 3/6
• Όλοι όσοι ξέρω και έχω άνεση να τηλεφωνήσω έχουν φύγει για σαββατοκύριακο (πράγμα που συνηθίζουν πολύ οι Γερμανοί...γαμώτο!!!)
  
• Οι Έλληνες που γνωρίζω εχουν φύγει για Ελλάδα
• Το κινητό μου με ειδοποιεί πως σε λίγο θα κλείσει απο μπαταρία
• Αρχίζει να βρέχει
• Δέν έχω καθόλου λεφτά (1ευρώ και 23λεπτα)
  
• Οι κάρτες απο την τράπεζα είναι στο σπίτι
• Κλειδαράδες υπάρχουν αλλα εγώ δέν ξέρω κάποιο νούμερο...
  

Όπως καταλαβαίνεις...δέν υπήρχε λύση!!!
Η πόλη είχε αρχίσει να ψιλοαδειάζει...

"θα μείνω στον δρόμο όλη νυχτα;;;;;;"
Και ύστερα απο λίγη σκέψη απλώς έφυγαν τα ερωτηματικά απο την παραπάνω πρόταση...
Ναί,αυτό έκανα...περίμενα να έρθει το πρωι οπου θα άνοιγε ο σπιτονοικοκύρης μας το μαγαζί του το οποίο είναι ακριβώς κάτω απο το σπίτι μου για να πάω να πάρω το αντικλείδι!!!

Αρχικά μπήκα σε ένα KFC που ειχε ζεστούλα και ρωτησα άν μπορώ να κάτσω μέχρι να κλείσουν...ευτυχώς μου είπαν οτι δέν έχουν πρόβλημα και περασα κάποιες ζεστές ώρες εκεί μέσα!!! Μέχρι που το αφεντικό ήρθε στο τραπέζι μου και άρχισε να μου παινεύεται πως είναι πολύ πλούσιος και πως άν θέλω μπορώ να δουλέψω για αυτόν...και πως αφού είμαι τραγουδίστρια μπορώ να τραγουδάω εδώ...
(τί λε ρε φίλε;;; όπερα μέσα στο KFC;;; Πάς καλά;)
Μου τόνισε πως έχει και...μικρόφωνο!!! (Έλεος...)
Έφυγα απο εκέι...αγριεύτηκα λίγο με τον τύπο...

Ακόμη το κινητό μου "ζούσε"...εστειλα ένα μήνυμα σε ένα αγαπημένο πρόσωπο...δέν πήρα απαντηση...ίσως να κοιμόταν...ήθελα κάτι να ζεστάνει λίγο την ψυχή μου...

Μετά ακολούθησαν βόλτες στην πόλη!!! Έμαθα πολλούς καινούριους δρόμους χθες...

Αυτή την εποχή είναι γιορτή του κρασιού εδώ...να'τος λοιπόν ο πρώτος μεθυσμένος!!!
Βρωμοκοπούσε απο χιλιόμετρα...έστριψα απο έναν δρόμο αλλα έκανε κι εκείνος το ίδιο...φοβήθηκα!!! Άρχισε να φωνάζει...επιτάχυνα το βήμα μου, έτρεμα σχεδόν!!! Κάποια στιγμή φτάνει τόοοοσο κοντα μου και δέν είχα που να πάω...ακουμπάει λοιπόν τις παλάμες του στους ώμους μου με κοιτάει στα μάτια και μου λέει: "Ρε κορίτσι μου...τί ώρα είναι θέλω να μάθω μόνο..."!!! Του είπα του ανθρώπου τί ώρα ήταν,ντράπηκα κιόλας που έκανα σαν τη χαζή λές και με κυνηγάει ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες!!!

Ανοιγόκλεινα το κινητό για να μήν προλάβει να σβήσει τελείως...

Ο επόμενος μεθυσμένος ήταν λίγο πιό aggresive κατασταση μιάς και έσπαγε μπουκάλια στο δρόμο και τσίριζε σαν τρελός...
ΑΛΛΑ (αυτό θα πεί γερμανος ρε γαμώτο!!!)...
αφου τα έσπαγε έπαιρνε τα γυαλιά και τα έβαζε προσεκτικά μέσα στον κάδο της ανακύκλωσης!!! Ένα γέλιο που έκανα...ακόμα και μεθυσμένοι προγραμματισμένοι είναι οι άτιμοι!!!
Αυτός αφού πρόσεξε το περιβάλλον λοιπόν, ήρθε και άρχισε να μου λέει για τις μελισσούλες και τους μελισσούλους!!! Είχε "ορεξούλες" ο άνθρωπος...μετα απο τόσες μπύρες!!! Σου λέει "τί καλύτερο απο έναν εμετό και ένα μπαλαμούτιασμα με μία πιτσιρίκα τώρα;;;;"!!! Το πρώτο το έκανε ενώ μου μιλούσε και ευτυχώς πρόλαβα να πεταχτώ λίγα μέτρα μακριά...το δεύτερο φυσικά δεν το έκανε καθόλου!!!Μετά τον εμετό ένιωσε μάλλον κι αυτός πως δέν είναι πια και τόοοσο γοητευτικός για να συνεχίσει το καμάκι...οπότε...την έκανε με,όχι και τόσο ελαφρά, πηδηματάκια!!!

Πάω να στείλω ακόμη ένα μήνυμα...με το που το ολοκληρώνω...αποστολή...και το κινητό κλείνει!!!

Συνεχίζω τις βόλτες μου μέχρι που μου κορνάρει ένα αμάξι με μία οικογένεια και με ρωτούν άν έχω χάσει το δρόμο μου και άν χρειάζομαι κάτι!!! Τί ευγενικοί άνθρωποι...να'ναι καλα!!! Τους είπα την ιστορία κι τους ρώτησα άν έχουν το τηλέφωνο απο κάποιον κλειδαρά!!! Είχαν...πήραμε...αλλα ο κλειδαράς ήταν μέχρι τη 1!!! Αφου κανένας δέν είναι έξω μετά τη 1, πώς γίνεται να κλειδωθείς έξω; Ε,και άν κλειδωθείς μέσα...μπορείς να περιμένεις μέχρι το πρωί ρε αδερφάκι μου...σου λέει!!!
Τους ευχαρίστησα τους ανθρώπους, τους είπα πως θα είμαι μια χαρά και πως μπορούν να συνεχίσουν τον δρόμο τους!!! Η γυναίκα μάλιστα μου έδωσε το κινητό της σε ένα χαρτάκι για να της τηλεφωνήσω την επομένη λέει,να της πώ οτι είμαι καλα!



Συνεχίζοντας το νυχτερινό μου ταξιδάκι...κουράστηκα και νύσταξα!!! Κάτω απο το σπίτι μου είναι ένα ιταλικό καφέ,ακριβώς απέναντι απο το μάγαζί του σπιτονοικοκύρη...έτσι, αποφάσισα να πάω να κάτσω στα σκαλάκια και να περιμένω να πάει 9 για να ανοίξει!!!

...και κάποια στιγμή ξύπνησα!!!
Που αυτό σημαίνει οτι κοιμήθηκα κιόλας!!! Ήμουν εκεί στα σκαλάκια...μούσκεμα απο τη βροχή...και η ώρα 6.30!!! Σε 2.30 ωρίτσες ο Herr Berndsen θα είναι εδώ να μου ανοίξει!! Γιούπιιι!!! Αλλα...τί βλέπω;;; Είναι ήδη εδώ;;;
Όντως το μαγαζί ήταν ήδη ανοιχτό γιατι πουλάει κεριά αλλα είναι και εργαστήριο οπότε ανοίγει νωρίτερα!!! Μπήκα μέσα, είπα την ιστορία, μου έδωσαν τα κλειδιά...και τώρα...

...την πέφτω για νάνι παιδιά!!! Δέν γινόταν να κοιμηθώ χωρίς να μοιραστώ την πιό περιπετειώδη νύχτα της ζωής μου στη Γερμανία μαζί σας!!!

Όνειρα γλυκά να έχω...

Για σένα...Αμαλία!

"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

11

Νότες, μοναξιά, 14 τετραγωνικά, χαζές επιλογές, αλκοόλ, φόβος, ανασφάλεια, μάσκαρα και μαύρο μολύβι, δάκρυα, κρύα ψυχή,
"είμαι ωραία!!!" και "είμαι ένα τίποτα...", θέλω τη μαμά μου,
"άσε με!!!" και "πάρε με...", σκοτάδι...

11 μέρες μείναν...μετά θα βγεί ο ήλιος...

Άραγε...

περιμένεις αυτή τη στιγμή όπως εγώ;

(......)

"Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας..."

Ντροπή σε όλους αυτούς τους δειλούς,ασήμαντους που ανάγκασαν αυτή τη γενναία,σημαντική γυναίκα να κάνει ένα ταξίδι δίχως γυρισμό...

Τωρα δίπλα σου είναι μόνο άγγελοι Αμαλία...

Μαμ, Kaka και νάνι!!!

Ναί λοιπόν...μετά την νίκη της Milan πρέπει να της κάνουμε ένα αφιέρωμα!!!
Και επειδή όταν λέμε Milan στο μυαλό έρχετε (στο δικό μου τουλάχιστον για όσες/ους το παίζετε αθώοι...) αυτό το μωρό με το κακόηχο όνομα...παρτε να'χετε!!! Δώρο μία βεντάλια για το φούντωμα!!! Αχ...Ricardo!!!

Ας τραγουδήσουμε...

Ο Ορέστης μου πέταξε το μπαλάκι για ένα ακόμη παιχνίδι...

5 τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή μου...
(αν καταλαβα καλα!)...
επειδή δέν έχω (και δέν μ'αρέσει κιόλας να έχω..) αγαπημένα τραγούδια...
και μιάς και είμαι 25 χρονών θα το κάνω ώς εξής...

"το πιό σημαντικό τραγούδι κάθε 5ετίας!!!"

Ας αρχίσουμε λοιπόν...ετοιμή η μπάντα; Κουρδιστήκατε; Πάμε!!!

0-5: Το χοντρό μπιζέλι!!! (Λιλιπούπολη-Χατζιδάκις)
Αυτό το τραγουδάκι εκτός του ότι μου έφτιαχνε απίστευτα τη διάθεση σε εκείνη την ηλικία και γελούσα άπειρες ώρες (όχι,βρε δέν το θυμάμαι εγω, οι δικοί μου μου το είπαν!) ήταν και το πρώτο πράγμα που χόρεψα!!! Μεγάλη στιγμή!!! Η μάνα μου το είχε σιχαθεί!!! Κάθε τρείς και λίγο..."μαμά,μαμά το τοτο γκιζέλι"!!!

5-10: Habanera (Carmen-Bizet)
Αλήθεια...το άκουσα και έ π α θ α!!! Αυτό το θυμάμαι σαν τώρα!!! Απο τότε κάθε καρναβάλια ντυνόμουν Κάρμεν και επίσης αποφάσισα πως θέλω να γίνω μουσικός!!! Θυμάμαι να το βάζω σε συμμαθητές μου να το ακούσουν και να γελάνε κι εγώ όχι απλά να θυμώνω...ο ταύρος ο ίδιος να γίνομαι (μιας και ταιριάζει και με την συγκεκριμένη όπερα αλλα και με το ζωδιάκι μου...)

10-15: Don't cry (Guns and Roses)
Εφηβεία...τι άχαρη ηλικία κι αυτή! Τότε για πρώτη φορά κι εγώ λοιπόν,στα 11 συγκεκριμένα, ένιωσα έλξη για ένα αγοράκι μεγαλύτερο απο μένα, τον Σούλη (ξέρω,ξέρω το ονοματάκι χάλια...αλλα άν το βαφτιστικό σου ήταν Χρυσούλης δέν θα το έκανες κι εσύ έτσι;;;). Αυτό το τραγούδι ήταν το αγαπημένο του και μια φορά το χορέψαμε στο πάρτυ μιας συμμαθήτριας μου...ήταν απίστευτο αυτό που μου συνέβη εκείνη την ώρα!!! Ήμουν λίγο πρίν τη λυποθυμία και εκείνος χαλαρός...ψιθύριζε τους στίχους στο αυτί μου,έτσι καταλάθος...ίσως για να με κάνει να βρεθώ λίγο μετά τη λυποθυμία!!! Έτσι...αυτό το τραγούδι σημάδεψε όοολη αυτή τη περίοδο που δέν υπήρχαν άλλα αρσενικά στη γή, που ήμουν FULL ερωτευμένη μαζί του...απο τα 11 ώς τα 15!!! Έτσι για να ξέρεις...ποτέ δέν έγινε τίποτα μεταξύ μας...τον βλέπω καμιά φορά ακόμη και τώρα, είναι ένας πολύ όμορφος άντρας...αλλα πια,τόσο μακρινός!!!

15-20: Nobody's wife (Anouk)
Ένα θα σου πώ...οι φίλοι μου το συγκεκριμένο το έχουν ακούσει περισσότερες φορές απο εμένα παρά απο την Anouk...party, γιορτές του σχολείου, πενταήμερη...αυτό ήταν το στάνταρ! Οι στίχοι εχουν ένα γαμώτο που ταίριαζε απόλυτα και με εκείνη τη περίοδο της ζωής μου αλλα και με τη φωνή μου...πολύ ξέσπασμα!!! Κλεισμένη στο δωμάτιό μου να χορεύω και να το τραγουδάω στο ΤΕΡΜΑ!!!

20-25: Hable con ella (ost) και όλα απο Madrugada
(sorry αλλα δέν μπορώ να πώ μόνο ένα...)
Όλο το soundtrack συνόδευσε όμορφες ιδιαίτερες στιγμές με τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου και στη συναυλία των Madrugada ήμουν πιό ερωτευμένη απο ποτέ!!! Νωχελικές ισπανικές μελωδίες και η μελαγχολική μπασσα φωνή του Sivert Hoyem!
Όταν ακούω οτιδήποτε απο τα δύο ένα γλυκό χαμόγελο έρχεται στα χείλη μου και σκέφτομαι πόσο όμορφες στιγμές έχω ζήσει με τον..."πρίγκηπα"!!! Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ ο ενθουσιασμός που είχα άξιζε 100% κι αυτό κάνει αυτές τις μελωδίες ανυπόφορες όταν είμαι μακριά του και υπέροχες όταν είμαι μαζί του!!!

ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΠΙΑ:

Τί θα ακούσεις αν έρθεις σπίτι για καφεδάκι ή παρτάκι;;;
Madrugada, Sigur Ros, Portishead, Air, Bjork, Azure Ray, Nick Cave, Belle and Sebastian, Calexixo, Death Cab for Cutie, Massive Attack, The Killers, Kaiser Chiefs, Franz ferdinand, White Stripes, The Strokes, Radiohead κτλ

και εάν έρθεις το βράδυ για κρασάκι και λιώσιμο;;;
Σωκράτη Μάλαμα, Θανάση Παπακωνσταντίνου και άν είμαι σε mood κλασσική και soundtracks!!!

Έχω μεγάλη περιέργεια για τα αγαπημένα της επόμενης 5ετίας...
για να δούμε...!!!

Mpiou μου...θα μου πείς κι εσύ;;;