Πές μου...

Εσύ...που το μυαλό σου πολύχρωμα ταξίδια κάνει...
ονειρεύεται ακόμη...
που τα χέρια σου, σαν ανοίγουν, μοιάζουν φτερά γεμάτα ελπίδα...
τα μάτια σου πάντα κοιτούν ανήσυχα, διψούν για το άγνωστο...
η φωνή σου ψιθυρίζει μυστικά που δεν ξέρω αν πρέπει να ακούσω...
τα χείλη σου, ηδονικός κήπος...
εσύ...που η λέξη "ελευθερία" σου ταιριάζει τόσο...
κοίταξέ με...
...μοιάζω με κάποιο απο τα όνειρά σου;




2 σχόλια:
αν τον βρεις στα αληθεια αυτόν τον άθρωπο, αν υπάρχει (πρέπει να υπάρχει έστω και ένας τέτοιος,ε?) ζήτα μία στιγμή από ένα όνειρο και για μένααααα..
Ναι, γλυκιά μου Veloz, υπάρχει ένας...ένας για τον καθένα μας...(ελπίζω...)που θα μας μάθει να ζουμε "ονειρικές" στιγμές...
Δημοσίευση σχολίου