Ντροπή ρε...
Ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο παίζει εξαίσια μουσική παριστάνοντας τον πλανόδιο μουσικό την ώρα της πρωινής αιχμής σε σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον. Άραγε πόσοι θα σταματήσουν για να τον ακούσουν;
Το πείραμα έκανε η «Washington Post». Ο βιολιστής ήταν ο 39χρονος Joshua Bell, διεθνούς φήμης βιρτουόζος που τρεις μέρες νωρίτερα είχε γεμίσει τη μεγαλοπρεπή Αίθουσα Συμφωνικής Μουσικής της Βοστώνης. Το βιολί του, ένα πολύτιμο Στραντιβάριους.Στις 7.51 π.μ. της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου, την ώρα της πρωινής αιχμής, σ΄ έναν σταθμό που εξυπηρετεί κυρίως εργαζομένους σε κυβερνητικά γραφεία, ο Bell, ντυμένος με τζιν και T-shirt, εκτέλεσε μέσα σε 43 λεπτά της ώρας 6 αριστουργήματα της κλασικής μουσικής!
Μπροστά του είχε ανοιχτή τη θήκη του βιολιού, με μερικά δολάρια για «μαγιά».3 λεπτά πέρασαν χωρίς να συμβεί το παραμικρό. 63 άνθρωποι είχαν ήδη περάσει όταν ένας μεσήλικας κοντοστάθηκε για κλάσμα του δευτερολέπτου και έστρεψε το κεφάλι προς τον μουσικό. Μισό λεπτό αργότερα, μια γυναίκα έριξε ένα δολάριο στη θήκη και απομακρύνθηκε. Χρειάστηκε να περάσουν 6 λεπτά για να σταματήσει κάποιος, να ακουμπήσει στον τοίχο και να ακούσει.
Στα τρία τέταρτα που έπαιξε ο Μπελ πέρασαν από μπροστά του 1.097 άνθρωποι. 7 σταμάτησαν τουλάχιστον ένα λεπτό για να απολαύσουν τη μουσική. 27 έδωσαν χρήματα, οι περισσότεροι χωρίς να επιβραδύνουν. Συγκεντρώθηκαν 32 δολάρια και κάτι ψιλά.
Απομένουν 1.070 άνθρωποι που πέρασαν χωρίς να καταλάβουν τίποτε, πολλοί μόλις ένα μέτρο μακριά από τον βιρτουόζο, οι περισσότεροι χωρίς καν να γυρίσουν το κεφάλι. Λευκοί, μαύροι και ασιάτες, νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες.
Μία μόνο ομάδα ανθρώπων είχε απολύτως συνεπή συμπεριφορά απέναντι στο μεγαλείο της μουσικής. Κάθε φορά που περνούσε ένα παιδί, προσπαθούσε να σταματήσει για να δει και να ακούσει. Και κάθε φορά ένας γονιός το έσπρωχνε μακριά.
Αν δεν μπορούμε να βρούμε λίγο χρόνο στη ζωή μας για να ακούσουμε έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς στον κόσμο να παίζει μερικά από τα ομορφότερα μουσικά κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ, αν η πίεση της σύγχρονης ζωής μάς κατακυριεύει σε σημείο να γινόμαστε κωφοί και τυφλοί σε κάτι τέτοιο, τότε τι άλλα πράγματα μπορεί να χάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε;
Ε,τώρα να μήν πώ ντροπή;;;
(Ευχαριστώ έναν πολύ αγαπημένο φίλο για το άρθρο!)
8 σχόλια:
Βλέπω τα ίδια μέιλ διαβάζουμε!!
Καλά είσαι μικρή;
:-p
Κοίτα για 43 λεπτά 32 δολαριάκια δεν είναι μικρό μεροκάματο. Αν έπαιζε οκτάωρο (32/42)*60*8=365,71$ τη μέρα.
Έστω ότι δουλεύει 20 μέρες το μήνα, έχουμε και λέμε 365,71*20= 7.314,4 $$$. Μια χαρά είναι, και μαύρα.
Ας κοιτάξουμε όμως και κάτι άλλο.
Έπαιξε στις 7.51 πμ Παρασκευής. Και το Τσιλόπουλο να τραγουδούσε το je t' aime στο κέντρο της Αθήνας δεν θα καθόταν κανείς να την ακούσει.
@Wrong Guy : Εννοείται πως διαβάζουμε τα ίδια μέιλ!!! Είμαι μια χαρούλα και άν και λίγο πιεσμένη, είναι η πιο δημιουργική πίεση που είχα ποτέ στη ζωή μου!!! :-)
@igiann: Ο αγαπημένος κάφρος ξαναχτυπά!!!
to akousa prin kamia bdomada sto radio.. endiaferon (an kai me stenaxwrei i skepsi poso skliroi ginomaste merikes fores..)
Είμαστε τόσο στον κόσμο μας και στα δικά μας προβλήματα η μη, που δεν δίνουμε σημασία σε τίποτα.. :/
tragiko apla...kai anamenomeno omos...trexoume kai de ftanoume...ax thee mou pou tha paei to xali mas?
μου θυμίζεις κάτι που βλέπω και με στεναχωρεί..
πολλ΄ες φορές παίζουν μουσική στο δ΄ρομο κάποιοι άνθρωποι που μάλλον σπούδασαν μουσική πριν μεταναστεύσουν.Το επίπε΄δο τους φάινεται απ τη μουσική και το όργανο που παίζουν μέχρι και από το ύφος τους.
Μορφές αξιοπρεπείς σε φτωχά ρούχα, και ο κόσμος γύρω τους συνεχίζει τη ζωή του αδιάφορος και χωρίς γνω΄ση για το πόσο ανάξιος είναι ουσιαστικά σε σύγκριση με τον "ζητιάνο "
η θλιβερή διαπίστωση του άρθρου δεν μου προξενεί καμία εντύπωση. δυστυχώς όλοι μας έχουμε αποστασιοποιηθεί απο τα όμορφα της ζωής στην καθημερινότητα μας. Ίσως είναι και ένας τρόπος άμυνας αυτός......
Δημοσίευση σχολίου