Κάπου εκεί θα είμαι, μέσα στο πλήθος...

...οι άνθρωποι θα πετούν γύρω μου σαν μυγάκια πάνω απο σάπιο φρούτο, προσπαθώντας να καλύψουν τα κενά τους και να αυξήσουν τους παλμούς της καρδιάς τους -αντί με έναν έρωτα- με λίγη κακία...

κι εγω θα είμαι εκεί ακίνητη, με μάτια υγρά...

θα πέφτουν πάνω μου, θα γελούν μαζί μου, θα με δείχνουν με το δάχτυλο, ναι, με το δάχτυλο που κατα βάθος θα θέλανε να δείχνουν το ίδιο τους τον εαυτό...
και κανένας δέν θα ρωτήσει τί περιμένω...φοβούνται...δέν με νοιάζει...

γιατι μιά φορά κι έναν καιρό...(το παραμύθι ξεκινάει...)...εκεί...είχα δεί τον πρίγκηπά μου...τον ξεχώρισα απο τη πρώτη στιγμή...όχι, ούτε σε άσπρο άλογο ήταν, ούτε στέμμα φορούσε...

απλώς...

κοίταξε τα χείλη μου...
φίλησε τα μάτια μου...
μίλησε με το κορμί μου...
κι έκανε έρωτα με τη ψυχή μου...

αυτόν περιμένω εδώ...

κι όταν έρθει...όλοι εκείνοι θα μοιάζουν τόσο αστείοι, θα ζηλεύουν, θα θέλουν να μου χαμογελάσουν, να πάρουν ένα βλέμμα μου, θα γίνουν ξαφνικά τόσο μικροί...

δέν θα τους αξίζει...ούτε να τους δείξω με το δάχτυλο...