Άνοιξέ μου...

Πρέπει να φύγω απο δώ...άνοιξέ μου να φύγω...με περιμένει...
Κι ας σου είπα πρίν να μή μ'αφήσεις ό,τι κι αν γίνει...
Τώρα πονάω...δώσε τα κλειδιά!

Κι εδω μέσα και παντού...η αγάπη την μορφή του έχει...

δυό μεγάλα μαύρα ινδιάνικα τόξα έχει για φρύδια
και μπίλιες απο ανθόμελο ειν΄τα μάτια του...
τα χείλη του...θαρρείς κι έκοψε ένα παραδεισένιο τριαντάφυλλο και το έβαλε με προσοχή κάτω απο τα ρουθούνια του...και σαν χαμογελάσει βλέπεις όλη η λάμψη των αστεριών...

Έτσι μοιάζει, δημιούργημα του πιό σπουδαίου ζωγράφου...δέν συμφωνείς;

...άνοιξέ μου επιτέλους...

Με περιμένει...

όταν με δεί θ'ανοίξει τα χέρια του να μ'αγκαλιάσει και ξαφνικά απο αγρίμι, θα γίνω κοριτσάκι, δικό του...θα χαιδέψει τα μαλλιά και τα μάγουλά μου...
κι εγω θα αγγίζω το πρόσωπό του...και ύστερα την υπέροχη κλείδα του που απλώνεται τόσο αρρενωπά απ'το λαιμό ώς τους ώμους του και με κάνει δέσμια μιας συνεχούς ανατριχίλας...

Άφησέ με τώρα...άν δέν το κάνεις θα κλαίω ώσπου τα μάτια μου να ματώσουν...κι ύστερα θα είμαι άσχημη... δέν θέλω να με δεί άσχημη...

Πές μου οτι έχεις ακόμη τα κλειδιά...
Άσε με τουλάχιστον να του στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί...είναι ο μόνος που ξέρει να διαβάσει τη σιωπή μου...

Άνοιξε...

...σε παρακαλώ!