Τετάρτη 6 Ιουνίου 2007

Φάτε μάτια (άχ...) Jude!!!

Το υποσχέθηκα...και εγώ κρατάω τις υποσχέσεις μου...

Να'τος λοιπόν... λυσσάξτε!!!



Θεωρείται από πολλούς, ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του, o David Jude Heyworth Law γεννημένος στις 29 Δεκεμβρίου του 1972 στο Lewisham, London.
Μεγάλωσε στα Νότια του Λονδίνου από γονείς δασκάλους οι οποίοι επέλεξαν το όνομά του, επηρεασμένοι από το τραγούδι των Beatles «Hey Jude». Έγινε μέλος του National Youth Music Theatre σε ηλικία δεκατριών χρόνων και έτσι άρχισε να παίρνει μέρος σε διάφορες θεατρικές παραγωγές όπως το «Joseph» και το «The Technicolor Dreamcoat». Στα δεκαέξι του κερδίζει ένα ρόλο στη σαπουνόπερα της Βρετανικής τηλεόρασης «Families» για χάρη της οποίας εγκατέλειψε το σχολείο. Στα επόμενα χρόνια ο Jude κέρδισε ρόλους στο θέατρο και το 1992 στην περιοδεύουσα παραγωγή «Pygmalion» και στη «The Fastest Clock» του Πανεπιστήμιου του Λονδίνου καθώς επίσης και σε σειρές της τηλεόρασης σε Αγγλία και της Αμερική.
























Το κινηματογραφικό του ντεμπούτο γίνεται με την ταινία «Shopping» (1993) στην οποία συναντά τη μέλλουσα σύζυγο του Sadie Frost, η οποία έγινε γνωστή με την εμφάνιση της στο «Dracula» (1992). Εκείνη την περίοδο ο Jude γνωρίζει μεγαλύτερη επιτυχία στη σκηνή του θεάτρου παρά στο σινεμά. Το 1995 στο Λονδίνο πρωταγωνιστεί στη παραγωγή «Les Parent's Terribles» (Τρομεροί Γονείς) κερδίζοντας βραβείο Tony ως ο καλύτερος ανερχόμενος ηθοποιός για αυτό τον πρωταγωνιστικό ρόλο απέναντι στη Kathleen Turner που υποδυόταν τη μητέρα του.























Το 1997 είχε σημαντικούς ρόλους σε τρεις καλές αμερικάνικες ταινίες: στο φουτουριστικό θρίλερ «Gattaca» με τους E.Hawke και U.Thurman, στο «Midnight in The Garden of Good and Evil» σκηνοθετημένο από το C.Eastwood (δίπλα στους K.Spacey και J.Cusack) και στη βιογραφική ταινία «Wilde». Για τις ταινίες αυτές απέσπασε καλές κριτικές τόσο για τις προσπάθειές του όσο και για το παρουσιαστικό του. Ακολούθησαν όμως μερικές απογοητευτικές προσπάθειες όπως το «I Love You, I Love You Not» (1997) με τη C.Danes, το «Music From Another Room» (1998) και το «The Wisdom of Crocodiles» (1998). To 1999 η εταιρία Natural Nylon, που ίδρυσε ο Jude Law με τη σύζυγό του και φίλους ηθοποιούς (J.Lee Miller, E.McGregor και S.Pertwee) παράγουν την ταινία «eXistenZ» με πρωταγωνιστές τους Jude Law και την Jennifer Jason Leigh.










Αργότερα την ίδια χρόνια ο Jude Law απέσπασε βραβείο BAFTA και μια υποψηφιότητα Oscar ΒΑ Ανδρικού ρόλου ως Dickie Greenleaf, ενός playboy στο επίκέντρο μίας σειράς δολοφονιών, στο «The Talented Mr. Ripley» (1999). Την περίοδο εκείνη εκτός από τη δουλεία του στον κινηματογράφο, συνεχίζει και το θέατρο, εμφανιζόμενος στην παραγωγή του 1999 «Tis Pity She's a Whore». Το 2001 παίζει μαζί με τον Ed Harris και τον Joseph Fiennes στο «Enemy at the Gates» ένα πολεμικό δράμα που διαδραματίζεται στη διάρκεια του BΑ παγκοσμίου πολέμου. Το ίδιο καλοκαίρι υποδύεται ένα «μηχανικό» θεό του ερωτά με όνομα Gigolo Joe, στην ταινία επιστημονικής φαντασίας «A.I: Artificial Intelligence». Για το ρόλο του αυτό ήταν υποψήφιος για Χρυσή Σφαίρα.




























Το τελευταίο διάστημα ο Jude αποδεικνύεται ιδιαίτερα εργατικός. Το 2004 ξεκίνησε με μια υποψηφιότητα για Oscar ΑΑ Ανδρικού ρόλου, για την ερμηνεία του στο ρόλο του Στρατιώτη Inman στην επική περιπέτεια στο δράμα «Cold Mountain».


Λίγο αργότερα επέστρεψε στο computer designed «Sky Captain And The World of Tomorrow» δίπλα στις Angelina Jolie και Gwyneth Paltrow.


Το κλείσιμο της χρονιάς τον βρίσκει σε μια ταινία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του. Υποδύεται τον Alfie ένα ρόλο που βοήθησε τον Michael Caine να ξεκινήσει την καριέρα του.



Το 2005 τον έφερε ήδη στο πλούσιο cast της εναλλακτικής κωμωδίας «I Heart Huckabee's» ενώ στις επόμενες εβδομάδες θα "ξαναχτυπήσει" ως Errol Flynn στο «The Aviator» και στο ρόλο του αφηγητή στο «Lemomy Snicket: A Series Of Unfortunate Events». Παράλληλα προετοιμάζει τη συμμετοχή του σε πέντε ακόμα ταινίες.

Κάποιες απο αυτές είναι το γλυκό και όχι γλυκερό "Closer" με συμπρωταγωνίστρια την Julia Roberts...


...και το "Holiday" με την Cameron (κουκλάρα) Diaz.

Την οποία σαφώς προτιμούμε μελαχροινή!!!!!!!! (ΑΣΧΕΤΟ!!!)


Ας γυρίσουμε όμως στον "δικό μας" Jude...





Ο Jude Law και η Sadie Frost παντρεύτηκαν το 1997 και ο γάμος τους κράτησε ως το 2003 όταν η Frost τον εγκατέλειψε. Μαζί απέκτησαν τρία παιδία τον Rafferty, την Iris και τον Rudy που γεννήθηκε το 2002.




Να και ο "λόγος" για τον οποίο χώρισαν...



Απο τότε και μετά ο Jude δέν κάθεται καθόοοολου φρόνιμος...
είναι "κακό" αγόρι!!! Μμμ...
Κόπηκες;;;

UPDATE:
...και για τους λάτρεις της απίστευτα sexy προφοράς του....μήν ακούς τι λέει δέν έχει σημασία! Κλείσε τη μουσική και ακου ΠΩΣ τα λέει ...

Σάββατο 2 Ιουνίου 2007

A night...(πραγματικά!) out!!!

(Alte Mainbrücke, Würzburg, Deutschland)


Παρασκευή!!! Η μέρα που ο Γερμανός βγαίνει έξω χωρίς τύψεις!!!
Εκεί που τις άλλες μέρες
μετά τις 9 δέν βλέπεις ψυχή στην πόλη τις Παρασκευές καθονται στο τσακίρ κέφι μέχρι και...τη 1!!! Χαχα
Τέλος πάντων...έτσι αποφασίσαμε κι εμείς, εγώ και ένας φίλος που θα έφευγε να πάει να δεί τους γονείς του στη Δρέσδη, πριν φύγει να βγούμε μια βολτίτσα!!!
7.30 βρισκόμαστε στην γέφυρα της φωτογραφίας, περπατάμε λίγο...κατα τις 8:30 είμαστε σ'ενα BIER GARTEN και πίνουμε μπύρες!!! Φίσκα το μέρος απο καταπιεσμένα γερμανάκια που πίνουν μπύρες απο τις 7!!! Μετά απο 3 δικιές μου και 4 δικιές του...αποφασίζουμε να φύγουμε μιας και εκείνος έπρεπε να φύγει για την πόλη του!

Η ώρα είναι 10.30!!! Τί καλύτερο...θα πάω σπίτι θα φορέσω τις πυτζαμούλες μου και θα λιώσω στον υπολογιστή!!! Μετα απο μια κουραστική μέρα και 3 μπύρες...μιά χαρά το ακούω!!!Το παιδί επέμενε να με πάει σπίτι αλλα εγώ ήθελα να περπατήσω λιγάκι...

Φτάνω στο σπίτι και...τί να δω;;;
ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΜΟΥ
!!!!


Και μάλιστα τα έχω ξεχάσει μια μέρα που...
  • Η μία συγκάτοικός μου είναι στην Ιταλία και γυρνάει 4/6
  • Η άλλη συγκάτοικός μου είναι στο Βερολίνο και γυρνάει 3/6
  • Όλοι όσοι ξέρω και έχω άνεση να τηλεφωνήσω έχουν φύγει για σαββατοκύριακο (πράγμα που συνηθίζουν πολύ οι Γερμανοί...γαμώτο!!!)
  • Οι Έλληνες που γνωρίζω εχουν φύγει για Ελλάδα
  • Το κινητό μου με ειδοποιεί πως σε λίγο θα κλείσει απο μπαταρία
  • Αρχίζει να βρέχει
  • Δέν έχω καθόλου λεφτά (1ευρώ και 23λεπτα)
  • Οι κάρτες απο την τράπεζα είναι στο σπίτι
  • Κλειδαράδες υπάρχουν αλλα εγώ δέν ξέρω κάποιο νούμερο...
Όπως καταλαβαίνεις...δέν υπήρχε λύση!!!
Η πόλη είχε αρχίσει να ψιλοαδειάζει...

"θα μείνω στον δρόμο όλη νυχτα;;;;;;"
Και ύστερα απο λίγη σκέψη απλώς έφυγαν τα ερωτηματικά απο την παραπάνω πρόταση...
Ναί,αυτό έκανα...περίμενα να έρθει το πρωι οπου θα άνοιγε ο σπιτονοικοκύρης μας το μαγαζί του το οποίο είναι ακριβώς κάτω απο το σπίτι μου για να πάω να πάρω το αντικλείδι!!!

Αρχικά μπήκα σε ένα KFC που ειχε ζεστούλα και ρωτησα άν μπορώ να κάτσω μέχρι να κλείσουν...ευτυχώς μου είπαν οτι δέν έχουν πρόβλημα και περασα κάποιες ζεστές ώρες εκεί μέσα!!! Μέχρι που το αφεντικό ήρθε στο τραπέζι μου και άρχισε να μου παινεύεται πως είναι πολύ πλούσιος και πως άν θέλω μπορώ να δουλέψω για αυτόν...και πως αφού είμαι τραγουδίστρια μπορώ να τραγουδάω εδώ...
(τί λε ρε φίλε;;; όπερα μέσα στο KFC;;; Πάς καλά;)
Μου τόνισε πως έχει και...μικρόφωνο!!! (Έλεος...)
Έφυγα απο εκέι...αγριεύτηκα λίγο με τον τύπο...

Ακόμη το κινητό μου "ζούσε"...εστειλα ένα μήνυμα σε ένα αγαπημένο πρόσωπο...δέν πήρα απαντηση...ίσως να κοιμόταν...ήθελα κάτι να ζεστάνει λίγο την ψυχή μου...

Μετά ακολούθησαν βόλτες στην πόλη!!! Έμαθα πολλούς καινούριους δρόμους χθες...

Αυτή την εποχή είναι γιορτή του κρασιού εδώ...να'τος λοιπόν ο πρώτος μεθυσμένος!!!
Βρωμοκοπούσε απο χιλιόμετρα...έστριψα απο έναν δρόμο αλλα έκανε κι εκείνος το ίδιο...φοβήθηκα!!! Άρχισε να φωνάζει...επιτάχυνα το βήμα μου, έτρεμα σχεδόν!!! Κάποια στιγμή φτάνει τόοοοσο κοντα μου και δέν είχα που να πάω...ακουμπάει λοιπόν τις παλάμες του στους ώμους μου με κοιτάει στα μάτια και μου λέει: "Ρε κορίτσι μου...τί ώρα είναι θέλω να μάθω μόνο..."!!! Του είπα του ανθρώπου τί ώρα ήταν,ντράπηκα κιόλας που έκανα σαν τη χαζή λές και με κυνηγάει ο εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες!!!

Ανοιγόκλεινα το κινητό για να μήν προλάβει να σβήσει τελείως...

Ο επόμενος μεθυσμένος ήταν λίγο πιό aggresive κατασταση μιάς και έσπαγε μπουκάλια στο δρόμο και τσίριζε σαν τρελός...
ΑΛΛΑ (αυτό θα πεί γερμανος ρε γαμώτο!!!)...
αφου τα έσπαγε έπαιρνε τα γυαλιά και τα έβαζε προσεκτικά μέσα στον κάδο της ανακύκλωσης!!! Ένα γέλιο που έκανα...ακόμα και μεθυσμένοι προγραμματισμένοι είναι οι άτιμοι!!!
Αυτός αφού πρόσεξε το περιβάλλον λοιπόν, ήρθε και άρχισε να μου λέει για τις μελισσούλες και τους μελισσούλους!!! Είχε "ορεξούλες" ο άνθρωπος...μετα απο τόσες μπύρες!!! Σου λέει "τί καλύτερο απο έναν εμετό και ένα μπαλαμούτιασμα με μία πιτσιρίκα τώρα;;;;"!!! Το πρώτο το έκανε ενώ μου μιλούσε και ευτυχώς πρόλαβα να πεταχτώ λίγα μέτρα μακριά...το δεύτερο φυσικά δεν το έκανε καθόλου!!!Μετά τον εμετό ένιωσε μάλλον κι αυτός πως δέν είναι πια και τόοοσο γοητευτικός για να συνεχίσει το καμάκι...οπότε...την έκανε με,όχι και τόσο ελαφρά, πηδηματάκια!!!

Πάω να στείλω ακόμη ένα μήνυμα...με το που το ολοκληρώνω...αποστολή...και το κινητό κλείνει!!!

Συνεχίζω τις βόλτες μου μέχρι που μου κορνάρει ένα αμάξι με μία οικογένεια και με ρωτούν άν έχω χάσει το δρόμο μου και άν χρειάζομαι κάτι!!! Τί ευγενικοί άνθρωποι...να'ναι καλα!!! Τους είπα την ιστορία κι τους ρώτησα άν έχουν το τηλέφωνο απο κάποιον κλειδαρά!!! Είχαν...πήραμε...αλλα ο κλειδαράς ήταν μέχρι τη 1!!! Αφου κανένας δέν είναι έξω μετά τη 1, πώς γίνεται να κλειδωθείς έξω; Ε,και άν κλειδωθείς μέσα...μπορείς να περιμένεις μέχρι το πρωί ρε αδερφάκι μου...σου λέει!!!
Τους ευχαρίστησα τους ανθρώπους, τους είπα πως θα είμαι μια χαρά και πως μπορούν να συνεχίσουν τον δρόμο τους!!! Η γυναίκα μάλιστα μου έδωσε το κινητό της σε ένα χαρτάκι για να της τηλεφωνήσω την επομένη λέει,να της πώ οτι είμαι καλα!



Συνεχίζοντας το νυχτερινό μου ταξιδάκι...κουράστηκα και νύσταξα!!! Κάτω απο το σπίτι μου είναι ένα ιταλικό καφέ,ακριβώς απέναντι απο το μάγαζί του σπιτονοικοκύρη...έτσι, αποφάσισα να πάω να κάτσω στα σκαλάκια και να περιμένω να πάει 9 για να ανοίξει!!!

...και κάποια στιγμή ξύπνησα!!!
Που αυτό σημαίνει οτι κοιμήθηκα κιόλας!!! Ήμουν εκεί στα σκαλάκια...μούσκεμα απο τη βροχή...και η ώρα 6.30!!! Σε 2.30 ωρίτσες ο Herr Berndsen θα είναι εδώ να μου ανοίξει!! Γιούπιιι!!! Αλλα...τί βλέπω;;; Είναι ήδη εδώ;;;
Όντως το μαγαζί ήταν ήδη ανοιχτό γιατι πουλάει κεριά αλλα είναι και εργαστήριο οπότε ανοίγει νωρίτερα!!! Μπήκα μέσα, είπα την ιστορία, μου έδωσαν τα κλειδιά...και τώρα...

...την πέφτω για νάνι παιδιά!!! Δέν γινόταν να κοιμηθώ χωρίς να μοιραστώ την πιό περιπετειώδη νύχτα της ζωής μου στη Γερμανία μαζί σας!!!

Όνειρα γλυκά να έχω...

Παρασκευή 1 Ιουνίου 2007

Για σένα...Αμαλία!

Μην πάρεις φακελάκι - Μην δώσεις φακελάκι


"ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ"

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ


ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.


Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Τρίτη 29 Μαΐου 2007

11


Νότες, μοναξιά, 14 τετραγωνικά, χαζές επιλογές, αλκοόλ, φόβος, ανασφάλεια, μάσκαρα και μαύρο μολύβι, δάκρυα, κρύα ψυχή,
"είμαι ωραία!!!" και "είμαι ένα τίποτα...", θέλω τη μαμά μου,
"άσε με!!!" και "πάρε με...", σκοτάδι...

11 μέρες μείναν...μετά θα βγεί ο ήλιος...

Άραγε...

περιμένεις αυτή τη στιγμή όπως εγώ;

Κυριακή 27 Μαΐου 2007

(......)



"Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας..."

Ντροπή σε όλους αυτούς τους δειλούς,ασήμαντους που ανάγκασαν αυτή τη γενναία,σημαντική γυναίκα να κάνει ένα ταξίδι δίχως γυρισμό...

Τωρα δίπλα σου είναι μόνο άγγελοι Αμαλία...

Παρασκευή 25 Μαΐου 2007

Μαμ, Kaka και νάνι!!!

Ναί λοιπόν...μετά την νίκη της Milan πρέπει να της κάνουμε ένα αφιέρωμα!!!
Και επειδή όταν λέμε Milan στο μυαλό έρχετε (στο δικό μου τουλάχιστον για όσες/ους το παίζετε αθώοι...) αυτό το μωρό με το κακόηχο όνομα...παρτε να'χετε!!! Δώρο μία βεντάλια για το φούντωμα!!! Αχ...Ricardo!!!








Τρίτη 22 Μαΐου 2007

Ας τραγουδήσουμε...

Ο Ορέστης μου πέταξε το μπαλάκι για ένα ακόμη παιχνίδι...

5 τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή μου...
(αν καταλαβα καλα!)...
επειδή δέν έχω (και δέν μ'αρέσει κιόλας να έχω..) αγαπημένα τραγούδια...
και μιάς και είμαι 25 χρονών θα το κάνω ώς εξής...

"το πιό σημαντικό τραγούδι κάθε 5ετίας!!!"

Ας αρχίσουμε λοιπόν...ετοιμή η μπάντα; Κουρδιστήκατε; Πάμε!!!

0-5: Το χοντρό μπιζέλι!!! (Λιλιπούπολη-Χατζιδάκις)
Αυτό το τραγουδάκι εκτός του ότι μου έφτιαχνε απίστευτα τη διάθεση σε εκείνη την ηλικία και γελούσα άπειρες ώρες (όχι,βρε δέν το θυμάμαι εγω, οι δικοί μου μου το είπαν!) ήταν και το πρώτο πράγμα που χόρεψα!!! Μεγάλη στιγμή!!! Η μάνα μου το είχε σιχαθεί!!! Κάθε τρείς και λίγο..."μαμά,μαμά το τοτο γκιζέλι"!!!

5-10: Habanera (Carmen-Bizet)
Αλήθεια...το άκουσα και έ π α θ α!!! Αυτό το θυμάμαι σαν τώρα!!! Απο τότε κάθε καρναβάλια ντυνόμουν Κάρμεν και επίσης αποφάσισα πως θέλω να γίνω μουσικός!!! Θυμάμαι να το βάζω σε συμμαθητές μου να το ακούσουν και να γελάνε κι εγώ όχι απλά να θυμώνω...ο ταύρος ο ίδιος να γίνομαι (μιας και ταιριάζει και με την συγκεκριμένη όπερα αλλα και με το ζωδιάκι μου...)

10-15: Don't cry (Guns and Roses)
Εφηβεία...τι άχαρη ηλικία κι αυτή! Τότε για πρώτη φορά κι εγώ λοιπόν,στα 11 συγκεκριμένα, ένιωσα έλξη για ένα αγοράκι μεγαλύτερο απο μένα, τον Σούλη (ξέρω,ξέρω το ονοματάκι χάλια...αλλα άν το βαφτιστικό σου ήταν Χρυσούλης δέν θα το έκανες κι εσύ έτσι;;;). Αυτό το τραγούδι ήταν το αγαπημένο του και μια φορά το χορέψαμε στο πάρτυ μιας συμμαθήτριας μου...ήταν απίστευτο αυτό που μου συνέβη εκείνη την ώρα!!! Ήμουν λίγο πρίν τη λυποθυμία και εκείνος χαλαρός...ψιθύριζε τους στίχους στο αυτί μου,έτσι καταλάθος...ίσως για να με κάνει να βρεθώ λίγο μετά τη λυποθυμία!!! Έτσι...αυτό το τραγούδι σημάδεψε όοολη αυτή τη περίοδο που δέν υπήρχαν άλλα αρσενικά στη γή, που ήμουν FULL ερωτευμένη μαζί του...απο τα 11 ώς τα 15!!! Έτσι για να ξέρεις...ποτέ δέν έγινε τίποτα μεταξύ μας...τον βλέπω καμιά φορά ακόμη και τώρα, είναι ένας πολύ όμορφος άντρας...αλλα πια,τόσο μακρινός!!!

15-20: Nobody's wife (Anouk)
Ένα θα σου πώ...οι φίλοι μου το συγκεκριμένο το έχουν ακούσει περισσότερες φορές απο εμένα παρά απο την Anouk...party, γιορτές του σχολείου, πενταήμερη...αυτό ήταν το στάνταρ! Οι στίχοι εχουν ένα γαμώτο που ταίριαζε απόλυτα και με εκείνη τη περίοδο της ζωής μου αλλα και με τη φωνή μου...πολύ ξέσπασμα!!! Κλεισμένη στο δωμάτιό μου να χορεύω και να το τραγουδάω στο ΤΕΡΜΑ!!!

20-25: Hable con ella (ost) και όλα απο Madrugada
(sorry αλλα δέν μπορώ να πώ μόνο ένα...)
Όλο το soundtrack συνόδευσε όμορφες ιδιαίτερες στιγμές με τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου και στη συναυλία των Madrugada ήμουν πιό ερωτευμένη απο ποτέ!!! Νωχελικές ισπανικές μελωδίες και η μελαγχολική μπασσα φωνή του Sivert Hoyem!
Όταν ακούω οτιδήποτε απο τα δύο ένα γλυκό χαμόγελο έρχεται στα χείλη μου και σκέφτομαι πόσο όμορφες στιγμές έχω ζήσει με τον..."πρίγκηπα"!!! Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ ο ενθουσιασμός που είχα άξιζε 100% κι αυτό κάνει αυτές τις μελωδίες ανυπόφορες όταν είμαι μακριά του και υπέροχες όταν είμαι μαζί του!!!

ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΠΙΑ:

Τί θα ακούσεις αν έρθεις σπίτι για καφεδάκι ή παρτάκι;;;
Madrugada, Sigur Ros, Portishead, Air, Bjork, Azure Ray, Nick Cave, Belle and Sebastian, Calexixo, Death Cab for Cutie, Massive Attack, The Killers, Kaiser Chiefs, Franz ferdinand, White Stripes, The Strokes, Radiohead κτλ

και εάν έρθεις το βράδυ για κρασάκι και λιώσιμο;;;
Σωκράτη Μάλαμα, Θανάση Παπακωνσταντίνου και άν είμαι σε mood κλασσική και soundtracks!!!

Έχω μεγάλη περιέργεια για τα αγαπημένα της επόμενης 5ετίας...
για να δούμε...!!!

Mpiou μου...θα μου πείς κι εσύ;;;

Δευτέρα 21 Μαΐου 2007

Το παιχνίδι της Λίνας...


Πάμε να φύγουμε-Σωκράτης Μάλαμας

Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη ,
όλα ξηλώθηκαν μείναμε μοναχοί
Άνθρωποι σπίτια και φωνές ,
κάνουν κομμάτια το μυαλό μου

Βουλιάζουν μέσα μου οι μορφές ,

που μόλις και διακρίνονται στο γύρω

Oλα περνούν σαν αστραπή
κι ο χρόνος μαύρο πέπλο στη σιωπή μου
Μπερδεύτηκε το αύριο με το χθές ,
οτι κι αν λες το ίδιο θα συμβαίνει στη ζωή μου

Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη
δε βλέπεις πως μας στρίμωξαν για τα καλά
απ' το δικό μας χέρι τίποτε δεν περνά

Πάμε να φύγουμε...


Και για όσους σκέφτονται "Τί είναι αυτό το παιχνίδι;;;"...

μου έδωσαν αυτή τη φώτο και μου
είπαν να γράψω ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό με το που την είδα!!!

Ταξιδιάρικο το παιχνιδάκι σου Λίνα...μ'άρεσε!

ευχαριστώ για την πρόσκληση...

Πάρε κι εσύ την εικόνα αυτή Mpiou , Wrong-guy , If...igeneia , Oresti ,
Veloz ...

Λοιπόν...πού σε πάει;;;

Σάββατο 19 Μαΐου 2007

Ντροπή ρε...


Ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο παίζει εξαίσια μουσική παριστάνοντας τον πλανόδιο μουσικό την ώρα της πρωινής αιχμής σε σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον. Άραγε πόσοι θα σταματήσουν για να τον ακούσουν;

Το πείραμα έκανε η «Washington Post». Ο βιολιστής ήταν ο 39χρονος Joshua Bell, διεθνούς φήμης βιρτουόζος που τρεις μέρες νωρίτερα είχε γεμίσει τη μεγαλοπρεπή Αίθουσα Συμφωνικής Μουσικής της Βοστώνης. Το βιολί του, ένα πολύτιμο Στραντιβάριους.

Στις 7.51 π.μ. της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου, την ώρα της πρωινής αιχμής, σ΄ έναν σταθμό που εξυπηρετεί κυρίως εργαζομένους σε κυβερνητικά γραφεία, ο Bell, ντυμένος με τζιν και T-shirt, εκτέλεσε μέσα σε 43 λεπτά της ώρας 6 αριστουργήματα της κλασικής μουσικής!

Μπροστά του είχε ανοιχτή τη θήκη του βιολιού, με μερικά δολάρια για «μαγιά».3 λεπτά πέρασαν χωρίς να συμβεί το παραμικρό. 63 άνθρωποι είχαν ήδη περάσει όταν ένας μεσήλικας κοντοστάθηκε για κλάσμα του δευτερολέπτου και έστρεψε το κεφάλι προς τον μουσικό. Μισό λεπτό αργότερα, μια γυναίκα έριξε ένα δολάριο στη θήκη και απομακρύνθηκε. Χρειάστηκε να περάσουν 6 λεπτά για να σταματήσει κάποιος, να ακουμπήσει στον τοίχο και να ακούσει.

Στα τρία τέταρτα που έπαιξε ο Μπελ πέρασαν από μπροστά του 1.097 άνθρωποι. 7 σταμάτησαν τουλάχιστον ένα λεπτό για να απολαύσουν τη μουσική. 27 έδωσαν χρήματα, οι περισσότεροι χωρίς να επιβραδύνουν. Συγκεντρώθηκαν 32 δολάρια και κάτι ψιλά.
Απομένουν 1.070 άνθρωποι που πέρασαν χωρίς να καταλάβουν τίποτε, πολλοί μόλις ένα μέτρο μακριά από τον βιρτουόζο, οι περισσότεροι χωρίς καν να γυρίσουν το κεφάλι. Λευκοί, μαύροι και ασιάτες, νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες.

Μία μόνο ομάδα ανθρώπων είχε απολύτως συνεπή συμπεριφορά απέναντι στο μεγαλείο της μουσικής. Κάθε φορά που περνούσε ένα παιδί, προσπαθούσε να σταματήσει για να δει και να ακούσει. Και κάθε φορά ένας γονιός το έσπρωχνε μακριά.

Αν δεν μπορούμε να βρούμε λίγο χρόνο στη ζωή μας για να ακούσουμε έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς στον κόσμο να παίζει μερικά από τα ομορφότερα μουσικά κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ, αν η πίεση της σύγχρονης ζωής μάς κατακυριεύει σε σημείο να γινόμαστε κωφοί και τυφλοί σε κάτι τέτοιο, τότε τι άλλα πράγματα μπορεί να χάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε;

Ε,τώρα να μήν πώ ντροπή;;;

(Ευχαριστώ έναν πολύ αγαπημένο φίλο για το άρθρο!)

Παρασκευή 11 Μαΐου 2007

"25 χρονών έγινες...μάνα πότε θα γίνεις;;;"


Ναι...είναι γεγονός...έχω γενέθλια σήμερα...γίνομαι 25 χρονών!!!
Και το κεράκι στη φώτο είναι 1 γιατι η ηλικία μου άρχισε να μήν είναι και κάτι πολύ exciting...(και για να αποφύγουμε την πυρκαγιά φυσικα...!!!)

Παράξενο ακούγεται το 25!
Ψιλο20, ψιλο30...ή μάλλον (ας μήν κρυβόμαστε...) ψιλο20, χοντρο30!!!

Τώρα λοιπόν που είμαι μακριά απο το σπίτι μου και είναι η πρώτη φορά που θα περάσω τα γενέθλια μου μακρια απο την Ελλάδα, τους φίλους μου, τους γονείς μου...είμαι κρεμασμένη στο ιντερνετ και στο κινητό!!!

Πρώτη όπως κάθε χρόνο (0:02) με θυμήθηκε η μοναδική και πολύ αγαπημένη γυναίκα φίλη που έχω...φέτος όμως το μήνυμα της ήταν διαφορετικό:

"Σοφάκι μου χρόνια σου πολλά γεμάτα αγάπη,υγεία (καλα μέχρι εδώ...) και όρεξη για ζωή"!!!
Σου λέει, τί όρεξη για ζωή να έχει κι αυτή στην ηλικία της...ας της το ευχηθώ!!!
Δηλαδή...πάνε οι ευχές για: έρωτες, απίστευτο σέξ, τον Ljunberg να πετάγεται γυμνός μέσα απο μία τούρτα, το να σηκωθώ αύριο το πρωί και να έχω χάσει 3 κιλά, το να τραγουδήσω την Κάρμεν σε όλα τα θέατρα της Ευρώπης;;;;
Η καλή μου...είχε απολυτα καλή πρόθεση...και ξέρω πως αυτά που μου ευχήθηκε είναι πολύ σημαντικότερα και πάρα πάρα πολύ όμορφα...αλλα αυτά δέν θα μου τα εύχεται και στα 40 μας; Που θα γιορτάζουμε τα γενέθλιά μου στο σπίτι μου κι εγώ θα έχω ετοιμάσει παστίτσιο γιατι "αρέσει στα παιδιά";;;

Το σημαντικότερο όμως ήταν το δεύτερο τηλεφώνημα (0:08)...η γιαγιά απο το χωριό!!! Όχι...δέν κοιμάται...πρέπει να μου τα πεί τώρα...εδώ έχει ζουμί η υπόθεση...θα πιάσει πολλές παραγράφους...η παράσταση, αρχίζει:

-Πότε τελειώνεις τις σπουδές σου καμάρι μου; Ούτε γιατρός να γινόσουν!!! Γιατρός θα γίνω...δέν ξέρεις οτι η μουσική είναι το φάρμακο της ψυχής;;;(άχ πώς τα λέω πώς τα λέω...)
- .......... "...κι εκείνη δέν απάντησε..."
-πότε θα παντρευτείς πουλάκι μου; Αρχίσαμεεε...
-Ρε γιαγιά, μικρή είμαι ακόμη!!!
Πτυσσόμενη...όποτε με συμφέρει είμαι μεγάλη...
-Τί μικρή παιδί μου;
η γυναίκα το πρώτο της παιδί πρέπει να το κάνει πρίν τα 30 της...!!! 30 είναι το όριο...ξέρει η γιαγιά, το είχε μια μέρα θέμα στην εκπομπη της η Δρούζα!!!
-Ε,μέχρι τα 30 έχουμε καιρό...
Λέμε τώρα...
-Πότε θα τον βρείς,πότε θα σε πάρει,πότε θα κάνεις και το παιδι;
Δέν ξέρω άν πρόσεξες...εγώ θα τον βρώ, αυτός θα με πάρει και μετά πάλι μόνη μου θα κάνω το παιδί...δέ λέω 9 μήνες εγώ θα το κουβαλάω αλλα...το'βαλε κι αυτός το...το χεράκι του,με τη γιαγιά μιλάω!!!
-Αυτά γίνονται γρήγορα στην εποχή μας γιαγιά...
όχι,σιγά μη κάτσει τώρα ο γκόμενος να με παρακαλάει 4 χρόνια όπως έκανε σ'εσένα ο παππούς...και άλλωστε θέλω να ερωτευτώ!
-Άντε τώρα έρωτες και χαζομάρες....δέν την είδες την Χριστίνα της Λεμονίτσας, του Πανου του Μπρούκλη;;; (απο το Brooklyn δηλαδή...ετσι λένε στο χωριό μου τους αμερικάνους) Καλό παιδί βρήκε και παντρεύτηκε, αστυνόμος απο τη Σπάρτη...σε κανένα 6μηνο έτοιμο και το μωράκι!!! Έτοιμο...λές και μιλάει για γουρουνόπουλο στο φούρνο...
-Εγώ δέν ξέρω κανέναν αστυνόμο ακόμη γιαγιά... κάτι τεμάχια σε πυροσβέστη και σε νυχτοφύλακα έχω...μας κάνουν;
-Εμ,πού να τον βρείς; Πάς και σε κανένα νυχτερινό κέντρο; Έχεις και μόνο άντρες φίλους...πού να σε πλησιάσει κανένας;;;
Να μήν της πώ οτι μπορώ να πλησιάσω κι εγώ...ε;;; Βγαίνεις έξω και με τα παπούτσια που βάζει ο παππούς για να κατεβεί στον κήπο... Πές μου οτι βάζει adidas ο παππούς στον κήπο να μου'ρθει ο θάνατος!!!...κι εκείνο το παντελόνι, τόσες φορές σου το έχω πεί,φέρε να του κάνω ένα στρίφωμα έχει ξεφτύσ' κάτου και πατάς τα ξέφτια του... γι'αυτά τα ξέφτια το αγόρασα 50 ευρώ παραπάνω γιαγιααα...

Κι όλα αυτά για να μου πεί χρόνια πολλά...αχ,ρε γιαγιά, τί να σου κάνω που δέν ξέρεις να στέλνεις email...τσακ τσακ θα γινότανε το πραγμα...και εσένα δέν θα σου ανέβαινε η πίεση και εμένα δέν θα μου "έκαιγες" τον εγκέφαλο με το κινητό κολλημένο μια ώρα στο κεφάλι μου...

Τί να πεί κι αυτή η καημένη...στην εποχή της 25 χρονών και ανύπαντρη;;; Δέν μπορεί, κάτι θα είχε...ένα στραβό πόδι...κάτι!!! Αλλά άν της πώ εγώ πως κατα τη γνώμη μου το "στραβό το πόδι" το έχει η Χριστινούλα που είναι σαν τον Δρακουμέλ και γι'αυτο αποφάσισε να παντρευτεί ένα "παιδί" 20 χρόνια μεγαλύτερό της...ξέρεις τι θα μου απαντήσει;;;
"Μήν κοιτάς τη στραβή της την αρίδα...κοίτα την ίσια της την τύχη!"
Αφοπλιστική η γιαγιά, δέ λέω...

Εγώ όμως θέλω...
να φοράω αθλητικά (και όχι γόβες στιλέτο και να περπατάω σαν τη Θάτσερ...),
να βγαίνω για μπύρες και κρασάκια (κι όχι στα "νυχτερινά κέντρα" και να έχω την οποιαδήποτε λαική α"η"δό -εκ του αηδία- να τσιρίζει μέσα στ'αυτιά μου...),
να έχω την αγοροπαρέα μου
(κι όχι 5 κότες που με πολύ ενδιαφέρον θα μοιράζονται τον προβληματισμό "ποιά λάκ είναι καλύτερη,οέο;"),
να έχω τα μαλλιά μου μακριά και με χωρίστρα στη μέση (...ποιός είναι αυτός που καθορίζει την τάση της μόδας τέλος πάντων; Γιατι ας πούμε δέν τη καθορίζω εγώ;),
να κάνω τις σπουδές μου μέχρι εκεί που πιστεύω εγώ (χωρίς να χρειάζεται να ακούσω καποιο "πρέπει" εφόσον δέν επιβαρύνω κανέναν!!!),
να φωνάζω "μωρό μου" και να εννοώ για τα επόμενα 5 τουλάχιστον χρόνια το αστέρι που θα είναι δίπλα μου
(και όχι έναν μπόμπιρα που θα αγωνιώ να φάει όοολο το φαί του...),
να θέλω να ερωτευτώ παράφορα
(και όχι να συμβιβαστώ με τον ξάδερφο της θείας του μπατζανάκη της γειτόνισσας)!!!!

Έτσι είμαι...

Είμαι η Σοφία και είμαι 25...

...και χρόνια μου πολλά ρε!!!

Πέμπτη 10 Μαΐου 2007

Ε-ε-έρχεται!!!


Create yours at BlingyBlob.com!

Δευτέρα 7 Μαΐου 2007

Σσσσ...5 μυστικά!!!

Είδα αυτό το "παιχνίδι" σ'ένα blog σήμερα, μ'άρεσε και αποφάσισα να "παίξω" & εγώ...

Ελάτε λοιπόν να σας αποκαλύψω κάποια αθώα καθημερινά μυστικά...
Να σας ψιθυρισω στο αυτί...
"5 πράγματα που δέν ξέρατε για μένα!!!"
(που ίσως σας ενδιαφέρουν...ίσως κι όχι)



1. Εδώ και 8 χρόνια αγοράζω την ίδια κολώνια...τόσο που οι πολύ κοντινοί μου με έχουν συνδυάσει με αυτήν και λένε πως "μυρίζει Σοφία" (κατα το μυρίζει μανούλα...)

2. Μ'αρέσει η κυπριακή προφορά!!!
(Όι, 'έν το λαλώ τούτο στα ψέμματα, αλήθειαν αρέσκει μου!!!)

3. Χειμώνα-καλοκαίρι κοιμάμαι σκεπασμένη, με αρκουδάκι και με ένα μικρό φωτάκι στο χώρο!!! (Εκτός άν... έχω αγκαλιά κάποιον που"φωτίζει" όλο το δωμάτιο οπότε αρκουδάκι και φωτάκι...ξεχνιούνται!)

4. Δέν χορταίνω να μ'ακούω να μιλάω ξένες γλώσσες!!!
(Ε,αφού τις προφέρω ωραία!!! Ουουου...ψώνιοοο!!!)

5. Η κλείδα, για όσους δέν ξέρουν, το κόκαλο που ενώνει λαιμό με ώμους, είναι για μένα το πιό διεγερτικό σημείο στο σώμα ενός άντρα...personal favourites: Jude Law, Ricardo Kaka και φυσικά...του "πρίγκηπα"!!! (Άν δείς πόσες φώτο έχω στον υπολογιστή μου που απεικονίζουν το συγκεκριμένο μέρος του σώματος θα μου προτείνεις, δικαίως, να δημιουργήσω το site www.kleida.gr!!!)

...και στη συνέχεια...θα δώσω πάσα στους

  • Mpiou
  • Αδερφός
  • Wrong Guy
  • Veloz

Κυριακή 6 Μαΐου 2007

Άνοιξέ μου...


Πρέπει να φύγω απο δώ...άνοιξέ μου να φύγω...με περιμένει...
Κι ας σου είπα πρίν να μή μ'αφήσεις ό,τι κι αν γίνει...
Τώρα πονάω...δώσε τα κλειδιά!


Κι εδω μέσα και παντού...η αγάπη την μορφή του έχει...


δυό μεγάλα μαύρα ινδιάνικα τόξα έχει για φρύδια
και μπίλιες απο ανθόμελο ειν΄τα μάτια του...
τα χείλη του...θαρρείς κι έκοψε ένα παραδεισένιο τριαντάφυλλο και το έβαλε με προσοχή κάτω απο τα ρουθούνια του...και σαν χαμογελάσει βλέπεις όλη η λάμψη των αστεριών...

Έτσι μοιάζει, δημιούργημα του πιό σπουδαίου ζωγράφου...δέν συμφωνείς;

...άνοιξέ μου επιτέλους...

Με περιμένει...

όταν με δεί θ'ανοίξει τα χέρια του να μ'αγκαλιάσει και ξαφνικά απο αγρίμι, θα γίνω κοριτσάκι, δικό του...θα χαιδέψει τα μαλλιά και τα μάγουλά μου...
κι εγω θα αγγίζω το πρόσωπό του...και ύστερα την υπέροχη κλείδα του που απλώνεται τόσο αρρενωπά απ'το λαιμό ώς τους ώμους του και με κάνει δέσμια μιας συνεχούς ανατριχίλας...

Άφησέ με τώρα...άν δέν το κάνεις θα κλαίω ώσπου τα μάτια μου να ματώσουν...κι ύστερα θα είμαι άσχημη... δέν θέλω να με δεί άσχημη...

Πές μου οτι έχεις ακόμη τα κλειδιά...
Άσε με τουλάχιστον να του στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί...είναι ο μόνος που ξέρει να διαβάσει τη σιωπή μου...

Άνοιξε...

...σε παρακαλώ!

Ήρθε κι η ώρα μου...!



Πρίν λίγες μέρες ο αγαπητός Wrong guy μου ζήτησε να απαντήσω σ'αυτές τις ερωτήσεις που κάποτε τέθηκαν στον Προύστ...μετά είδα πως και η γλυκύτατη Veloz απάντησε...ε,ζήλεψα...
τώρα πώς κατάντησαν έτσι οι καημένες οι ερωτήσεις και έφτασαν απο τον Προύστ σ'εμένα, δέν ξέρω!!!

Τέλος πάντων...4,3,2,1...

Πάμε...

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να αγαπώ και να μ'αγαπούν...
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το αναθεματισμένο ξυπνητήρι του κινητού μου!!!
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πρίν λίγες μέρες που έκανα με τον φίλο μου τον Περικλή μια απόλυτα Surreal συζήτηση μέσω MSN...
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Οτι την μιά στιγμή είμαι "αγοράκι" και την άλλη "γυναίκα"...
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Το οτι είμαι συναισθηματικά "ετερόφωτη"...
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα..."πριγκηπικά"...
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Χμ...μπορώ ν'αλλάξω κατηγορία;
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Η μάνα μου...
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Το καλοκαίρι του 2005 στους Παξούς...
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Φράντς Κάφκα, Πάολο Κοέλιο, Ιρβιν Γιάλομ
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την ωριμότητα...
12. … και σε μια γυναίκα;
Την ειλικρίνεια και το...χύμα!
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ώχ...δέν τα ρωτάνε σε μουσικό αυτα...Puccini, Elgar, Massenet, Britten, Rachmaninov...πώπω αγχώθηκα...
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Casta Diva (Norma-Bellini)
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Η μεταμόρωση (Φ.Κάφκα)
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Das Experiment (Oliver Hirschbiegel)
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Gustav Klimt
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Πράσινο
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το οτι αποφάσισα να φύγω στη Γερμανία μέσα σε ένα βράδυ...
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Άν υποθέσοθμε πως ποτό είναι ό,τι πίνετε...Φραπέ (Α,ρε Θεσσαλονίκη...)
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για το ότι άφησα τόοοοσα πράγματα στη μέση...
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την αχαριστία και...τα έντομα...
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Μουσική
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο θάνατος απο αρρώστια...η κατάπτωση
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν η αλήθεια θα φέρει τρομερό πόνο...
26. Ποιο είναι το μότο σας;
"Λάχανο..."
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Πλήρης (εξαιρετική απάντηση Wrong guy...)
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Τάξε μου!!! Τι σου'χω τί σου'χω; (Εκπλήξεις και σχέδια για το μέλλον)
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Άσπρο-μαύρο

Θα απαντήσεις κι εσύ Mpiou ??? Ολόκληρος Προύστ απάντησε...κι εσύ θα αρνηθείς;;;

Και πώς θα μπορούσα να μήν πετάξω το μπαλάκι στον "αδερφό" μου... λοιπόν αγαπητέ μου ειναι η σειρά σου να απαντήσεις!!!

Σάββατο 5 Μαΐου 2007

Θύμωσα...

Σήμερα δέν έχει μελαγχολικό-ρομαντικό (οπως πολύ ωραία το είπε ένα πολύ αγαπητό πρόσωπο...) post.

Σήμερα...θύμωσα...


(...κάποιος την ξέρει πολύ καλά αυτή τη φατσούλα...)

Τι είναι η παρέα ρε;

Όποιος θέλει μπαίνει μέσα και αλλάζει την σύστασή της όποτε νά'ναι;
Τόσο εύκολα γίνεται κανείς φίλος;

Τί θα πεί δηλαδή γκόμενος ή γκόμενα; Θα'πεί κάτι που έρχεται και φεύγει...και ακόμη και να μήν φύγει δέν θα είναι μέλος της παρέας...θα είναι ο/η γκόμενος/α και αργότερα ίσως (και άν το θέλουν και οι 2 μακάρι...) σύζυγος ενός μέλους της παρέας!!! Θα τον/την αγαπάμε, θα χαιρόμαστε που κάνει τον φίλο μας ευτυχισμένο, θα "κάνουμε" παρέα αλλα...δέν θα "είμαστε" παρέα αν καταλαβαίνεις τι εννοώ...

Δηλαδή το φιλαράκι μου που γνωριζόμαστε απο το γυμνάσιο και έχουμε κάνει μαζί όλες τις καφρίλες του κόσμου, έχουμε κλάψει κι έχουμε γελάσει μαζί, όταν του συμβεί κάτι δύσκολο με ποιόν θα το μοιραστεί; Με το κοριτσάκι/αγοράκι που αυτή τη περίοδο "το κάνει" με τον/την κολλητό/ή μας;



Θέλουμε να έχουμε κι άλλους φίλους εννοείται αυτο...αλλα θα είναι φίλοι "της παρέας" σαν αυτη να είναι ένα σώμα...

Κι εμείς αγαπήσαμε αλλα...δέν κάναμε έτσι...και είμαι πάρα πολύ περήφανη που ο άνθρωπος που αγάπησα εγώ (εκείνος ο πρίγκηπας του προηγούμενου post μου...) ενώ γούσταρε απίστευτα την παρέα μου ποτέ δέν διεκδίκησε μια "θέση" σ'αυτήν ούτε ποτέ μου απαγόρευσε να είμαι εγώ μέλος της...που θα μπορούσε, θεωρητικά, μιας και αποτελείται απο 5 άντρες...5 μαντράχαλοι και η Σοφία...



Αλλά αυτοί είναι...τους αγαπώ περισσότερο απο συγγενείς...είμαι τόσο ευτυχισμένη και περήφανη για τους φίλους μου...τους έχω τόσο ψηλά γιατι όλοι το αξίζουν, ένας ένας ξεχωριστά...

Χ: Εγγύηση, τρομερές απόψεις, απ'τους καλύτερους ανθρώπους που ξέρω με απίστευτα αποθέματα αγάπης παρόλο που συνεχεια μας δίνει άφθονη...είναι αυτο που λέμε "πάντα εκεί"...
Γ.Σ: Αδυναμία, η πιό ζεστή φιλική αγκαλιά...αγαπάει με όλη του την ψυχή και υποστηρίζει αυτο που αγαπάει-πιστεύει μέχρι τέλους...ευαίσθητος... επίσης απο τους καλύτερους ανθρώπους που ξέρω...
Κ.Σ: Σωστός, κατασταλαγμένος, πραγματικό παράδειγμα για όλους μας...οι πιό σωστές συμβουλές που έχω ακούσει όσο αφορά σχέσεις κυρίως (και σχεδόν ποτέ δεν μπορώ να τηρήσω ρε γαμώτο...)
Σ: Η γλυκιά υπερβολή της παρέας μας...μας αγαπάει υπερβολικά, τον αγαπάμε υπερβολικά, ξέρουμε πως για καθέναν απο μας θα γίνει χίλια κομμάτια αν χρειαστεί, προσπαθεί συνέχεια να μας κάνει να νιώθουμε καλά και άνετα...ψυχάρα!
Γ.Γ: Καφρίλα σε συνδυασμό με ένα πραγματικά απίστευτο μυαλό...μπορεί να σου μιλάει το ένα λεπτό για τη θεωρία της σχετικότητας και το άλλο για το τί χρώμα είναι το στρινγκ μου...ναι, γίνεται...αγαπησιάρης...ΤΟΟΟ γέλιο!!!



Φαίνεται λοιπόν να λείπει κάτι σ'αυτή την παρέα;;;

Πέμπτη 3 Μαΐου 2007

Κάπου εκεί θα είμαι, μέσα στο πλήθος...

...οι άνθρωποι θα πετούν γύρω μου σαν μυγάκια πάνω απο σάπιο φρούτο, προσπαθώντας να καλύψουν τα κενά τους και να αυξήσουν τους παλμούς της καρδιάς τους -αντί με έναν έρωτα- με λίγη κακία...

κι εγω θα είμαι εκεί ακίνητη, με μάτια υγρά...

θα πέφτουν πάνω μου, θα γελούν μαζί μου, θα με δείχνουν με το δάχτυλο, ναι, με το δάχτυλο που κατα βάθος θα θέλανε να δείχνουν το ίδιο τους τον εαυτό...
και κανένας δέν θα ρωτήσει τί περιμένω...φοβούνται...δέν με νοιάζει...

γιατι μιά φορά κι έναν καιρό...(το παραμύθι ξεκινάει...)...εκεί...είχα δεί τον πρίγκηπά μου...τον ξεχώρισα απο τη πρώτη στιγμή...όχι, ούτε σε άσπρο άλογο ήταν, ούτε στέμμα φορούσε...

απλώς...

κοίταξε τα χείλη μου...
φίλησε τα μάτια μου...
μίλησε με το κορμί μου...
κι έκανε έρωτα με τη ψυχή μου...

αυτόν περιμένω εδώ...

κι όταν έρθει...όλοι εκείνοι θα μοιάζουν τόσο αστείοι, θα ζηλεύουν, θα θέλουν να μου χαμογελάσουν, να πάρουν ένα βλέμμα μου, θα γίνουν ξαφνικά τόσο μικροί...

δέν θα τους αξίζει...ούτε να τους δείξω με το δάχτυλο...

Τετάρτη 2 Μαΐου 2007

Πές μου...


Εσύ...που το μυαλό σου πολύχρωμα ταξίδια κάνει...
ονειρεύεται
ακόμη...
που τα χέρια σου, σαν ανοίγουν, μοιάζουν φτερά γεμάτα ελπίδα...
τα μάτια σου πάντα κοιτούν ανήσυχα, διψούν για το άγνωστο...
η φωνή σου ψιθυρίζει μυστικά που δεν ξέρω αν πρέπει να ακούσω...
τα χείλη σου, ηδονικός κήπος...

εσύ
...που η λέξη "ελευθερία" σου ταιριάζει τόσο...
κοίταξέ με...

...μοιάζω με κάποιο απο τα όνειρά σου;

Your Eyes Should Be Green
Your eyes reflect: Striking attractiveness and danger

What's hidden behind your eyes: A vivid inner world
Free MySpace Images
Free cursors for MySpace at www.totallyfreecursors.com!