Νότες, μοναξιά, 14 τετραγωνικά, χαζές επιλογές, αλκοόλ, φόβος, ανασφάλεια, μάσκαρα και μαύρο μολύβι, δάκρυα, κρύα ψυχή,
"είμαι ωραία!!!" και "είμαι ένα τίποτα...", θέλω τη μαμά μου,
"άσε με!!!" και "πάρε με...", σκοτάδι...
11 μέρες μείναν...μετά θα βγεί ο ήλιος...
Άραγε...
περιμένεις αυτή τη στιγμή όπως εγώ;
Ναί λοιπόν...μετά την νίκη της Milan πρέπει να της κάνουμε ένα αφιέρωμα!!!
Και επειδή όταν λέμε Milan στο μυαλό έρχετε (στο δικό μου τουλάχιστον για όσες/ους το παίζετε αθώοι...) αυτό το μωρό με το κακόηχο όνομα...παρτε να'χετε!!! Δώρο μία βεντάλια για το φούντωμα!!! Αχ...Ricardo!!!
Ο Ορέστης μου πέταξε το μπαλάκι για ένα ακόμη παιχνίδι...
5 τραγούδια που σημάδεψαν τη ζωή μου...
(αν καταλαβα καλα!)...
επειδή δέν έχω (και δέν μ'αρέσει κιόλας να έχω..) αγαπημένα τραγούδια...
και μιάς και είμαι 25 χρονών θα το κάνω ώς εξής...
"το πιό σημαντικό τραγούδι κάθε 5ετίας!!!"
Ας αρχίσουμε λοιπόν...ετοιμή η μπάντα; Κουρδιστήκατε; Πάμε!!!
0-5: Το χοντρό μπιζέλι!!! (Λιλιπούπολη-Χατζιδάκις)
Αυτό το τραγουδάκι εκτός του ότι μου έφτιαχνε απίστευτα τη διάθεση σε εκείνη την ηλικία και γελούσα άπειρες ώρες (όχι,βρε δέν το θυμάμαι εγω, οι δικοί μου μου το είπαν!) ήταν και το πρώτο πράγμα που χόρεψα!!! Μεγάλη στιγμή!!! Η μάνα μου το είχε σιχαθεί!!! Κάθε τρείς και λίγο..."μαμά,μαμά το τοτο γκιζέλι"!!!
5-10: Habanera (Carmen-Bizet)
Αλήθεια...το άκουσα και έ π α θ α!!! Αυτό το θυμάμαι σαν τώρα!!! Απο τότε κάθε καρναβάλια ντυνόμουν Κάρμεν και επίσης αποφάσισα πως θέλω να γίνω μουσικός!!! Θυμάμαι να το βάζω σε συμμαθητές μου να το ακούσουν και να γελάνε κι εγώ όχι απλά να θυμώνω...ο ταύρος ο ίδιος να γίνομαι (μιας και ταιριάζει και με την συγκεκριμένη όπερα αλλα και με το ζωδιάκι μου...)
10-15: Don't cry (Guns and Roses)
Εφηβεία...τι άχαρη ηλικία κι αυτή! Τότε για πρώτη φορά κι εγώ λοιπόν,στα 11 συγκεκριμένα, ένιωσα έλξη για ένα αγοράκι μεγαλύτερο απο μένα, τον Σούλη (ξέρω,ξέρω το ονοματάκι χάλια...αλλα άν το βαφτιστικό σου ήταν Χρυσούλης δέν θα το έκανες κι εσύ έτσι;;;). Αυτό το τραγούδι ήταν το αγαπημένο του και μια φορά το χορέψαμε στο πάρτυ μιας συμμαθήτριας μου...ήταν απίστευτο αυτό που μου συνέβη εκείνη την ώρα!!! Ήμουν λίγο πρίν τη λυποθυμία και εκείνος χαλαρός...ψιθύριζε τους στίχους στο αυτί μου,έτσι καταλάθος...ίσως για να με κάνει να βρεθώ λίγο μετά τη λυποθυμία!!! Έτσι...αυτό το τραγούδι σημάδεψε όοολη αυτή τη περίοδο που δέν υπήρχαν άλλα αρσενικά στη γή, που ήμουν FULL ερωτευμένη μαζί του...απο τα 11 ώς τα 15!!! Έτσι για να ξέρεις...ποτέ δέν έγινε τίποτα μεταξύ μας...τον βλέπω καμιά φορά ακόμη και τώρα, είναι ένας πολύ όμορφος άντρας...αλλα πια,τόσο μακρινός!!!
15-20: Nobody's wife (Anouk)
Ένα θα σου πώ...οι φίλοι μου το συγκεκριμένο το έχουν ακούσει περισσότερες φορές απο εμένα παρά απο την Anouk...party, γιορτές του σχολείου, πενταήμερη...αυτό ήταν το στάνταρ! Οι στίχοι εχουν ένα γαμώτο που ταίριαζε απόλυτα και με εκείνη τη περίοδο της ζωής μου αλλα και με τη φωνή μου...πολύ ξέσπασμα!!! Κλεισμένη στο δωμάτιό μου να χορεύω και να το τραγουδάω στο ΤΕΡΜΑ!!!
20-25: Hable con ella (ost) και όλα απο Madrugada
(sorry αλλα δέν μπορώ να πώ μόνο ένα...)
Όλο το soundtrack συνόδευσε όμορφες ιδιαίτερες στιγμές με τον μεγαλύτερο έρωτα της ζωής μου και στη συναυλία των Madrugada ήμουν πιό ερωτευμένη απο ποτέ!!! Νωχελικές ισπανικές μελωδίες και η μελαγχολική μπασσα φωνή του Sivert Hoyem!
Όταν ακούω οτιδήποτε απο τα δύο ένα γλυκό χαμόγελο έρχεται στα χείλη μου και σκέφτομαι πόσο όμορφες στιγμές έχω ζήσει με τον..."πρίγκηπα"!!! Τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύ ο ενθουσιασμός που είχα άξιζε 100% κι αυτό κάνει αυτές τις μελωδίες ανυπόφορες όταν είμαι μακριά του και υπέροχες όταν είμαι μαζί του!!!
ΟΜΩΣ ΤΩΡΑ ΠΙΑ:
Τί θα ακούσεις αν έρθεις σπίτι για καφεδάκι ή παρτάκι;;;
Madrugada, Sigur Ros, Portishead, Air, Bjork, Azure Ray, Nick Cave, Belle and Sebastian, Calexixo, Death Cab for Cutie, Massive Attack, The Killers, Kaiser Chiefs, Franz ferdinand, White Stripes, The Strokes, Radiohead κτλ
και εάν έρθεις το βράδυ για κρασάκι και λιώσιμο;;;
Σωκράτη Μάλαμα, Θανάση Παπακωνσταντίνου και άν είμαι σε mood κλασσική και soundtracks!!!
Έχω μεγάλη περιέργεια για τα αγαπημένα της επόμενης 5ετίας...
για να δούμε...!!!
Mpiou μου...θα μου πείς κι εσύ;;;
Πάμε να φύγουμε-Σωκράτης Μάλαμας
Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη ,
όλα ξηλώθηκαν μείναμε μοναχοί
Άνθρωποι σπίτια και φωνές ,
κάνουν κομμάτια το μυαλό μου
Βουλιάζουν μέσα μου οι μορφές ,
που μόλις και διακρίνονται στο γύρω
Oλα περνούν σαν αστραπή
κι ο χρόνος μαύρο πέπλο στη σιωπή μου
Μπερδεύτηκε το αύριο με το χθές ,
οτι κι αν λες το ίδιο θα συμβαίνει στη ζωή μου
Πάμε να φύγουμε απ' αυτή την πόλη
δε βλέπεις πως μας στρίμωξαν για τα καλά
απ' το δικό μας χέρι τίποτε δεν περνά
Πάμε να φύγουμε...
Ναι...είναι γεγονός...έχω γενέθλια σήμερα...γίνομαι 25 χρονών!!!
Και το κεράκι στη φώτο είναι 1 γιατι η ηλικία μου άρχισε να μήν είναι και κάτι πολύ exciting...(και για να αποφύγουμε την πυρκαγιά φυσικα...!!!)
Παράξενο ακούγεται το 25!
Ψιλο20, ψιλο30...ή μάλλον (ας μήν κρυβόμαστε...) ψιλο20, χοντρο30!!!
Τώρα λοιπόν που είμαι μακριά απο το σπίτι μου και είναι η πρώτη φορά που θα περάσω τα γενέθλια μου μακρια απο την Ελλάδα, τους φίλους μου, τους γονείς μου...είμαι κρεμασμένη στο ιντερνετ και στο κινητό!!!
Πρώτη όπως κάθε χρόνο (0:02) με θυμήθηκε η μοναδική και πολύ αγαπημένη γυναίκα φίλη που έχω...φέτος όμως το μήνυμα της ήταν διαφορετικό:
"Σοφάκι μου χρόνια σου πολλά γεμάτα αγάπη,υγεία (καλα μέχρι εδώ...) και όρεξη για ζωή"!!!
Σου λέει, τί όρεξη για ζωή να έχει κι αυτή στην ηλικία της...ας της το ευχηθώ!!!
Δηλαδή...πάνε οι ευχές για: έρωτες, απίστευτο σέξ, τον Ljunberg να πετάγεται γυμνός μέσα απο μία τούρτα, το να σηκωθώ αύριο το πρωί και να έχω χάσει 3 κιλά, το να τραγουδήσω την Κάρμεν σε όλα τα θέατρα της Ευρώπης;;;;
Η καλή μου...είχε απολυτα καλή πρόθεση...και ξέρω πως αυτά που μου ευχήθηκε είναι πολύ σημαντικότερα και πάρα πάρα πολύ όμορφα...αλλα αυτά δέν θα μου τα εύχεται και στα 40 μας; Που θα γιορτάζουμε τα γενέθλιά μου στο σπίτι μου κι εγώ θα έχω ετοιμάσει παστίτσιο γιατι "αρέσει στα παιδιά";;;
Το σημαντικότερο όμως ήταν το δεύτερο τηλεφώνημα (0:08)...η γιαγιά απο το χωριό!!! Όχι...δέν κοιμάται...πρέπει να μου τα πεί τώρα...εδώ έχει ζουμί η υπόθεση...θα πιάσει πολλές παραγράφους...η παράσταση, αρχίζει:
-Πότε τελειώνεις τις σπουδές σου καμάρι μου; Ούτε γιατρός να γινόσουν!!! Γιατρός θα γίνω...δέν ξέρεις οτι η μουσική είναι το φάρμακο της ψυχής;;;(άχ πώς τα λέω πώς τα λέω...)
- .......... "...κι εκείνη δέν απάντησε..."
-πότε θα παντρευτείς πουλάκι μου; Αρχίσαμεεε...
-Ρε γιαγιά, μικρή είμαι ακόμη!!! Πτυσσόμενη...όποτε με συμφέρει είμαι μεγάλη...
-Τί μικρή παιδί μου;η γυναίκα το πρώτο της παιδί πρέπει να το κάνει πρίν τα 30 της...!!! 30 είναι το όριο...ξέρει η γιαγιά, το είχε μια μέρα θέμα στην εκπομπη της η Δρούζα!!!
-Ε,μέχρι τα 30 έχουμε καιρό... Λέμε τώρα...
-Πότε θα τον βρείς,πότε θα σε πάρει,πότε θα κάνεις και το παιδι; Δέν ξέρω άν πρόσεξες...εγώ θα τον βρώ, αυτός θα με πάρει και μετά πάλι μόνη μου θα κάνω το παιδί...δέ λέω 9 μήνες εγώ θα το κουβαλάω αλλα...το'βαλε κι αυτός το...το χεράκι του,με τη γιαγιά μιλάω!!!
-Αυτά γίνονται γρήγορα στην εποχή μας γιαγιά... όχι,σιγά μη κάτσει τώρα ο γκόμενος να με παρακαλάει 4 χρόνια όπως έκανε σ'εσένα ο παππούς...και άλλωστε θέλω να ερωτευτώ!
-Άντε τώρα έρωτες και χαζομάρες....δέν την είδες την Χριστίνα της Λεμονίτσας, του Πανου του Μπρούκλη;;; (απο το Brooklyn δηλαδή...ετσι λένε στο χωριό μου τους αμερικάνους) Καλό παιδί βρήκε και παντρεύτηκε, αστυνόμος απο τη Σπάρτη...σε κανένα 6μηνο έτοιμο και το μωράκι!!! Έτοιμο...λές και μιλάει για γουρουνόπουλο στο φούρνο...
-Εγώ δέν ξέρω κανέναν αστυνόμο ακόμη γιαγιά... κάτι τεμάχια σε πυροσβέστη και σε νυχτοφύλακα έχω...μας κάνουν;
-Εμ,πού να τον βρείς; Πάς και σε κανένα νυχτερινό κέντρο; Έχεις και μόνο άντρες φίλους...πού να σε πλησιάσει κανένας;;; Να μήν της πώ οτι μπορώ να πλησιάσω κι εγώ...ε;;; Βγαίνεις έξω και με τα παπούτσια που βάζει ο παππούς για να κατεβεί στον κήπο... Πές μου οτι βάζει adidas ο παππούς στον κήπο να μου'ρθει ο θάνατος!!!...κι εκείνο το παντελόνι, τόσες φορές σου το έχω πεί,φέρε να του κάνω ένα στρίφωμα έχει ξεφτύσ' κάτου και πατάς τα ξέφτια του... γι'αυτά τα ξέφτια το αγόρασα 50 ευρώ παραπάνω γιαγιααα...
Κι όλα αυτά για να μου πεί χρόνια πολλά...αχ,ρε γιαγιά, τί να σου κάνω που δέν ξέρεις να στέλνεις email...τσακ τσακ θα γινότανε το πραγμα...και εσένα δέν θα σου ανέβαινε η πίεση και εμένα δέν θα μου "έκαιγες" τον εγκέφαλο με το κινητό κολλημένο μια ώρα στο κεφάλι μου...
Τί να πεί κι αυτή η καημένη...στην εποχή της 25 χρονών και ανύπαντρη;;; Δέν μπορεί, κάτι θα είχε...ένα στραβό πόδι...κάτι!!! Αλλά άν της πώ εγώ πως κατα τη γνώμη μου το "στραβό το πόδι" το έχει η Χριστινούλα που είναι σαν τον Δρακουμέλ και γι'αυτο αποφάσισε να παντρευτεί ένα "παιδί" 20 χρόνια μεγαλύτερό της...ξέρεις τι θα μου απαντήσει;;;
"Μήν κοιτάς τη στραβή της την αρίδα...κοίτα την ίσια της την τύχη!"
Αφοπλιστική η γιαγιά, δέ λέω...
Εγώ όμως θέλω...
να φοράω αθλητικά (και όχι γόβες στιλέτο και να περπατάω σαν τη Θάτσερ...),
να βγαίνω για μπύρες και κρασάκια (κι όχι στα "νυχτερινά κέντρα" και να έχω την οποιαδήποτε λαική α"η"δό -εκ του αηδία- να τσιρίζει μέσα στ'αυτιά μου...),
να έχω την αγοροπαρέα μου (κι όχι 5 κότες που με πολύ ενδιαφέρον θα μοιράζονται τον προβληματισμό "ποιά λάκ είναι καλύτερη,οέο;"),
να έχω τα μαλλιά μου μακριά και με χωρίστρα στη μέση (...ποιός είναι αυτός που καθορίζει την τάση της μόδας τέλος πάντων; Γιατι ας πούμε δέν τη καθορίζω εγώ;),
να κάνω τις σπουδές μου μέχρι εκεί που πιστεύω εγώ (χωρίς να χρειάζεται να ακούσω καποιο "πρέπει" εφόσον δέν επιβαρύνω κανέναν!!!),
να φωνάζω "μωρό μου" και να εννοώ για τα επόμενα 5 τουλάχιστον χρόνια το αστέρι που θα είναι δίπλα μου (και όχι έναν μπόμπιρα που θα αγωνιώ να φάει όοολο το φαί του...),
να θέλω να ερωτευτώ παράφορα (και όχι να συμβιβαστώ με τον ξάδερφο της θείας του μπατζανάκη της γειτόνισσας)!!!!
Έτσι είμαι...
Είμαι η Σοφία και είμαι 25...
...και χρόνια μου πολλά ρε!!!
Είδα αυτό το "παιχνίδι" σ'ένα blog σήμερα, μ'άρεσε και αποφάσισα να "παίξω" & εγώ...
Ελάτε λοιπόν να σας αποκαλύψω κάποια αθώα καθημερινά μυστικά...
Να σας ψιθυρισω στο αυτί...
"5 πράγματα που δέν ξέρατε για μένα!!!"
(που ίσως σας ενδιαφέρουν...ίσως κι όχι)
1. Εδώ και 8 χρόνια αγοράζω την ίδια κολώνια...τόσο που οι πολύ κοντινοί μου με έχουν συνδυάσει με αυτήν και λένε πως "μυρίζει Σοφία" (κατα το μυρίζει μανούλα...)
2. Μ'αρέσει η κυπριακή προφορά!!!
(Όι, 'έν το λαλώ τούτο στα ψέμματα, αλήθειαν αρέσκει μου!!!)
3. Χειμώνα-καλοκαίρι κοιμάμαι σκεπασμένη, με αρκουδάκι και με ένα μικρό φωτάκι στο χώρο!!! (Εκτός άν... έχω αγκαλιά κάποιον που"φωτίζει" όλο το δωμάτιο οπότε αρκουδάκι και φωτάκι...ξεχνιούνται!)
4. Δέν χορταίνω να μ'ακούω να μιλάω ξένες γλώσσες!!!
(Ε,αφού τις προφέρω ωραία!!! Ουουου...ψώνιοοο!!!)
5. Η κλείδα, για όσους δέν ξέρουν, το κόκαλο που ενώνει λαιμό με ώμους, είναι για μένα το πιό διεγερτικό σημείο στο σώμα ενός άντρα...personal favourites: Jude Law, Ricardo Kaka και φυσικά...του "πρίγκηπα"!!! (Άν δείς πόσες φώτο έχω στον υπολογιστή μου που απεικονίζουν το συγκεκριμένο μέρος του σώματος θα μου προτείνεις, δικαίως, να δημιουργήσω το site www.kleida.gr!!!)
...και στη συνέχεια...θα δώσω πάσα στους
Πρέπει να φύγω απο δώ...άνοιξέ μου να φύγω...με περιμένει...
Κι ας σου είπα πρίν να μή μ'αφήσεις ό,τι κι αν γίνει...
Τώρα πονάω...δώσε τα κλειδιά!
Κι εδω μέσα και παντού...η αγάπη την μορφή του έχει...
δυό μεγάλα μαύρα ινδιάνικα τόξα έχει για φρύδια
και μπίλιες απο ανθόμελο ειν΄τα μάτια του...
τα χείλη του...θαρρείς κι έκοψε ένα παραδεισένιο τριαντάφυλλο και το έβαλε με προσοχή κάτω απο τα ρουθούνια του...και σαν χαμογελάσει βλέπεις όλη η λάμψη των αστεριών...
Έτσι μοιάζει, δημιούργημα του πιό σπουδαίου ζωγράφου...δέν συμφωνείς;
...άνοιξέ μου επιτέλους...
Με περιμένει...
όταν με δεί θ'ανοίξει τα χέρια του να μ'αγκαλιάσει και ξαφνικά απο αγρίμι, θα γίνω κοριτσάκι, δικό του...θα χαιδέψει τα μαλλιά και τα μάγουλά μου...
κι εγω θα αγγίζω το πρόσωπό του...και ύστερα την υπέροχη κλείδα του που απλώνεται τόσο αρρενωπά απ'το λαιμό ώς τους ώμους του και με κάνει δέσμια μιας συνεχούς ανατριχίλας...
Άφησέ με τώρα...άν δέν το κάνεις θα κλαίω ώσπου τα μάτια μου να ματώσουν...κι ύστερα θα είμαι άσχημη... δέν θέλω να με δεί άσχημη...
Πές μου οτι έχεις ακόμη τα κλειδιά...
Άσε με τουλάχιστον να του στείλω μια λευκή κόλλα χαρτί...είναι ο μόνος που ξέρει να διαβάσει τη σιωπή μου...
Άνοιξε...
...σε παρακαλώ!
Πρίν λίγες μέρες ο αγαπητός Wrong guy μου ζήτησε να απαντήσω σ'αυτές τις ερωτήσεις που κάποτε τέθηκαν στον Προύστ...μετά είδα πως και η γλυκύτατη Veloz απάντησε...ε,ζήλεψα...
τώρα πώς κατάντησαν έτσι οι καημένες οι ερωτήσεις και έφτασαν απο τον Προύστ σ'εμένα, δέν ξέρω!!!
Τέλος πάντων...4,3,2,1...
Πάμε...
1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Να αγαπώ και να μ'αγαπούν...
2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το αναθεματισμένο ξυπνητήρι του κινητού μου!!!
3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πρίν λίγες μέρες που έκανα με τον φίλο μου τον Περικλή μια απόλυτα Surreal συζήτηση μέσω MSN...
4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Οτι την μιά στιγμή είμαι "αγοράκι" και την άλλη "γυναίκα"...
5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Το οτι είμαι συναισθηματικά "ετερόφωτη"...
6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στα..."πριγκηπικά"...
7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Χμ...μπορώ ν'αλλάξω κατηγορία;
8. Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Η μάνα μου...
9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Το καλοκαίρι του 2005 στους Παξούς...
10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Φράντς Κάφκα, Πάολο Κοέλιο, Ιρβιν Γιάλομ
11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Την ωριμότητα...
12. … και σε μια γυναίκα;
Την ειλικρίνεια και το...χύμα!
13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Ώχ...δέν τα ρωτάνε σε μουσικό αυτα...Puccini, Elgar, Massenet, Britten, Rachmaninov...πώπω αγχώθηκα...
14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Casta Diva (Norma-Bellini)
15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Η μεταμόρωση (Φ.Κάφκα)
16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Das Experiment (Oliver Hirschbiegel)
17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Gustav Klimt
18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Πράσινο
19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το οτι αποφάσισα να φύγω στη Γερμανία μέσα σε ένα βράδυ...
20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Άν υποθέσοθμε πως ποτό είναι ό,τι πίνετε...Φραπέ (Α,ρε Θεσσαλονίκη...)
21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για το ότι άφησα τόοοοσα πράγματα στη μέση...
22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την αχαριστία και...τα έντομα...
23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Μουσική
24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Ο θάνατος απο αρρώστια...η κατάπτωση
25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν η αλήθεια θα φέρει τρομερό πόνο...
26. Ποιο είναι το μότο σας;
"Λάχανο..."
27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Πλήρης (εξαιρετική απάντηση Wrong guy...)
28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Τάξε μου!!! Τι σου'χω τί σου'χω; (Εκπλήξεις και σχέδια για το μέλλον)
29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Άσπρο-μαύρο
Θα απαντήσεις κι εσύ Mpiou ??? Ολόκληρος Προύστ απάντησε...κι εσύ θα αρνηθείς;;;
Και πώς θα μπορούσα να μήν πετάξω το μπαλάκι στον "αδερφό" μου... λοιπόν αγαπητέ μου ειναι η σειρά σου να απαντήσεις!!!
Σήμερα δέν έχει μελαγχολικό-ρομαντικό (οπως πολύ ωραία το είπε ένα πολύ αγαπητό πρόσωπο...) post.
Σήμερα...θύμωσα...
(...κάποιος την ξέρει πολύ καλά αυτή τη φατσούλα...)
Τι είναι η παρέα ρε;
Όποιος θέλει μπαίνει μέσα και αλλάζει την σύστασή της όποτε νά'ναι;
Τόσο εύκολα γίνεται κανείς φίλος;
Τί θα πεί δηλαδή γκόμενος ή γκόμενα; Θα'πεί κάτι που έρχεται και φεύγει...και ακόμη και να μήν φύγει δέν θα είναι μέλος της παρέας...θα είναι ο/η γκόμενος/α και αργότερα ίσως (και άν το θέλουν και οι 2 μακάρι...) σύζυγος ενός μέλους της παρέας!!! Θα τον/την αγαπάμε, θα χαιρόμαστε που κάνει τον φίλο μας ευτυχισμένο, θα "κάνουμε" παρέα αλλα...δέν θα "είμαστε" παρέα αν καταλαβαίνεις τι εννοώ...
Δηλαδή το φιλαράκι μου που γνωριζόμαστε απο το γυμνάσιο και έχουμε κάνει μαζί όλες τις καφρίλες του κόσμου, έχουμε κλάψει κι έχουμε γελάσει μαζί, όταν του συμβεί κάτι δύσκολο με ποιόν θα το μοιραστεί; Με το κοριτσάκι/αγοράκι που αυτή τη περίοδο "το κάνει" με τον/την κολλητό/ή μας;
Θέλουμε να έχουμε κι άλλους φίλους εννοείται αυτο...αλλα θα είναι φίλοι "της παρέας" σαν αυτη να είναι ένα σώμα...
Κι εμείς αγαπήσαμε αλλα...δέν κάναμε έτσι...και είμαι πάρα πολύ περήφανη που ο άνθρωπος που αγάπησα εγώ (εκείνος ο πρίγκηπας του προηγούμενου post μου...) ενώ γούσταρε απίστευτα την παρέα μου ποτέ δέν διεκδίκησε μια "θέση" σ'αυτήν ούτε ποτέ μου απαγόρευσε να είμαι εγώ μέλος της...που θα μπορούσε, θεωρητικά, μιας και αποτελείται απο 5 άντρες...5 μαντράχαλοι και η Σοφία...
Αλλά αυτοί είναι...τους αγαπώ περισσότερο απο συγγενείς...είμαι τόσο ευτυχισμένη και περήφανη για τους φίλους μου...τους έχω τόσο ψηλά γιατι όλοι το αξίζουν, ένας ένας ξεχωριστά...
Χ: Εγγύηση, τρομερές απόψεις, απ'τους καλύτερους ανθρώπους που ξέρω με απίστευτα αποθέματα αγάπης παρόλο που συνεχεια μας δίνει άφθονη...είναι αυτο που λέμε "πάντα εκεί"...
Γ.Σ: Αδυναμία, η πιό ζεστή φιλική αγκαλιά...αγαπάει με όλη του την ψυχή και υποστηρίζει αυτο που αγαπάει-πιστεύει μέχρι τέλους...ευαίσθητος... επίσης απο τους καλύτερους ανθρώπους που ξέρω...
Κ.Σ: Σωστός, κατασταλαγμένος, πραγματικό παράδειγμα για όλους μας...οι πιό σωστές συμβουλές που έχω ακούσει όσο αφορά σχέσεις κυρίως (και σχεδόν ποτέ δεν μπορώ να τηρήσω ρε γαμώτο...)
Σ: Η γλυκιά υπερβολή της παρέας μας...μας αγαπάει υπερβολικά, τον αγαπάμε υπερβολικά, ξέρουμε πως για καθέναν απο μας θα γίνει χίλια κομμάτια αν χρειαστεί, προσπαθεί συνέχεια να μας κάνει να νιώθουμε καλά και άνετα...ψυχάρα!
Γ.Γ: Καφρίλα σε συνδυασμό με ένα πραγματικά απίστευτο μυαλό...μπορεί να σου μιλάει το ένα λεπτό για τη θεωρία της σχετικότητας και το άλλο για το τί χρώμα είναι το στρινγκ μου...ναι, γίνεται...αγαπησιάρης...ΤΟΟΟ γέλιο!!!
Φαίνεται λοιπόν να λείπει κάτι σ'αυτή την παρέα;;;
...οι άνθρωποι θα πετούν γύρω μου σαν μυγάκια πάνω απο σάπιο φρούτο, προσπαθώντας να καλύψουν τα κενά τους και να αυξήσουν τους παλμούς της καρδιάς τους -αντί με έναν έρωτα- με λίγη κακία...
κι εγω θα είμαι εκεί ακίνητη, με μάτια υγρά...
θα πέφτουν πάνω μου, θα γελούν μαζί μου, θα με δείχνουν με το δάχτυλο, ναι, με το δάχτυλο που κατα βάθος θα θέλανε να δείχνουν το ίδιο τους τον εαυτό...
και κανένας δέν θα ρωτήσει τί περιμένω...φοβούνται...δέν με νοιάζει...
γιατι μιά φορά κι έναν καιρό...(το παραμύθι ξεκινάει...)...εκεί...είχα δεί τον πρίγκηπά μου...τον ξεχώρισα απο τη πρώτη στιγμή...όχι, ούτε σε άσπρο άλογο ήταν, ούτε στέμμα φορούσε...
απλώς...
κοίταξε τα χείλη μου...
φίλησε τα μάτια μου...
μίλησε με το κορμί μου...
κι έκανε έρωτα με τη ψυχή μου...
αυτόν περιμένω εδώ...
κι όταν έρθει...όλοι εκείνοι θα μοιάζουν τόσο αστείοι, θα ζηλεύουν, θα θέλουν να μου χαμογελάσουν, να πάρουν ένα βλέμμα μου, θα γίνουν ξαφνικά τόσο μικροί...
δέν θα τους αξίζει...ούτε να τους δείξω με το δάχτυλο...
Εσύ...που το μυαλό σου πολύχρωμα ταξίδια κάνει...
ονειρεύεται ακόμη...
που τα χέρια σου, σαν ανοίγουν, μοιάζουν φτερά γεμάτα ελπίδα...
τα μάτια σου πάντα κοιτούν ανήσυχα, διψούν για το άγνωστο...
η φωνή σου ψιθυρίζει μυστικά που δεν ξέρω αν πρέπει να ακούσω...
τα χείλη σου, ηδονικός κήπος...
εσύ...που η λέξη "ελευθερία" σου ταιριάζει τόσο...
κοίταξέ με...
...μοιάζω με κάποιο απο τα όνειρά σου;
Χθές βράδυ διάβασα ένα εξαιρετικό άρθρο του Ευγένιου Αρανίτση στην Ελευθεροτυπία με θέμα το αλκοόλ...παρακάτω είναι κάποια κομμάτια...
"το hangover είναι σωματικό μόνον στους πρωτάρηδες, που ταλαιπωρούνται από πονοκέφαλο και ναυτία· απεναντίας, στους έμπειρους πότες το hangover είναι αποκλειστικά ψυχικό, κυρίως ανυπόφορη κακοκεφιά και ισχυρές μετασεισμικές δονήσεις με επίκεντρο τα οχυρά της ενοχής. Το πρωινό της εκάστοτε επομένης, μέσα στην άβυσσο της αυτολύπησης, δεν έχεις άλλη διέξοδο από το να αναζητήσεις κάποιο φάρμακο για την ατονία και τα φρικτά μουδιάσματα της σκέψης σου και το φάρμακο δεν είναι πλέον η ασπιρίνη, που θα περιόριζε το βάσανο της αγγειοσυστολής όπως όταν ήσουν εικοσάρης, αλλά ένα διεγερτικό των λιπόθυμων ψυχικών ίσκιων, οι οποίοι -καλώς τους!- ξυπνούν αμέσως μόλις ακούσουν το κουδούνισμα απ' τα παγάκια στο ποτήρι. Ξαναπίνεις σήμερα για να μη θυμάσαι τι ήπιες χθες."
"ο χρήστης του αλκοόλ ζει αλυσοδεμένος. Και πολλοί βιάζονται να του πουν ότι αν έκοβε το ποτό θα ελευθερωνόταν, ενώ η αλήθεια είναι, αντίστροφα, ότι, ΑΝ ελευθερωνόταν, τότε ναι, θα εγκατέλειπε το ποτό συνειδητοποιώντας πως η μέθη υπεδείκνυε απλώς μια παρακαμπτήριο γύρω απ' το φέρον υποστύλωμα του είναι του"
"...το ανομολόγητο όνειρο του πότη είναι η κατάσταση αιώρησης στον αφρό του θανάτου. Μ' αυτό τον αντιπερισπασμό κατορθώνει να παραβλέψει την απελπισία απ' το ότι του έλειψε εκείνο που πρωτίστως και πάντοτε λείπει, δηλαδή η πλησμονή, η περίσσεια έλλογων και ισορροπημένων σχέσεων στοργής με τους γεννήτορες. Ετσι, το ποτό είναι μια περιοχή πένθους όπου πενθείς για το φέρετρο, όχι για τον νεκρό. Οσο λάθος είναι να πεις ότι η σύφιλη μεταδίδεται με το νανούρισμα, άλλο τόσο σφάλλεις πιστεύοντας ότι ο πυρετός του αλκοόλ μεταδίδεται από τις κακές συναναστροφές."
...απαντήστε νηφάλιοι...
Νομίζω πως, τελικά, δέν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι 2 πράγματα...
ΕΣΕΝΑ: οταν ολα δείχνουν καλα, το μυαλό απαρνιέται τα ασχημα...τα ξεχνάει,σαν να μή με άγγιξαν ποτέ, σαν να μή χάραξαν ούτε μιά στιγμή το "δέρμα" της ψυχής! Και ξαφνικά μια στάλα αίμα απο μια μικρή πληγή στο άκουσμα ενός τραγουδιού...που σιγοτραγουδάω με τη φωνή σου... ή σε μια φωτογραφία που δείχνει εμένα (θα πείς εσύ)...κι εσένα (θα πώ εγώ αφού βρίσκεσαι μέσα μου παρόλο που δέν φαίνεσαι στο πλάνο)...! Τότε θυμάμαι...και το σώμα μου θυμάται...και τυλίγεται σαν έμβρυο εγκλωβισμένο σε έναν αιώνιο τοκετό...
ΕΜΕΝΑ: τεράστια φουστάνια, κοστούμια, μακιγιαρισμένα πρόσωπα, κραυγές και τσιρίδες που κάποιοι ονόμασαν "όπερα" και, εμένα, με έπεισαν..."υποκριτές" που έχουν σαν θέμα τους ανεκπλήρωτους έρωτες (όλοι μπορούμε να σκεφτούμε έναν δικό μας), εκδίκηση (όλοι έχουν δικαίωμα στη κακία...), πλούτη (γι'αυτό παίζουμε τζόκερ...), φτώχεια (τη ξέρουμε καλα...), γέλια (παρεούλες,κρασάκια,αγκαλιές), κλάμματα (...κουβάδες), αλήθειες (λίγες...), ψέμματα (πολλά...)!
Τελικά ισχύει οτι οι άνθρωποι που ασχολούνται με τέχνες είναι πολύ αδύναμοι σε όλα τα υπόλοιπα εκτός απο τη τέχνη τους και επίσης...δέν είναι και πολύ καλά! Ε;
Ναι,έγινε κι αυτό...σήμερα το πρωί, καθώς έφτιαχνα Muesli και έβγαζα τα Schnitzel απο την κατάψυξη, άνοιξα το ραδιόφωνο για να έχω μία ευχάριστη φασαρία στα αυτιά μου όση ώρα θα'μαι στην κουζίνα! Ακούω το "Νύχτωσε νύχτα" και ασυναίσθητα αρχίζω να σιγοτραγουδάω ώσπου...μια ματιά στο muesli, μιά ματιά στα schnitzel....καταλαβαίνω πως δέν είναι φυσιολογικό να "παίζει" αυτό το τραγούδι το ράδιο!!! Ξαφνικά...μιά περηφάνια για την Ελλάδα που "υπάρχει παντού" όπως λέει και ο Κεφαλλονίτης μάγειρας του εστιατορίου "KNOSSOS" εδώ στο Wuerzburg.
Είχα πάρα πολύ καιρό να το ακούσω και νομίζω πως το ελληνικό ραδιόφωνο δέν παίζει πιά "τετοια" τραγούδια...αν ο στίχος δέν έχει μέσα ένα νινί (βλέπε "Το νινί σέρνει καράβι", "είσαι νινί ακομα" κτλ) δέν πάει μπροστά...
Μάλλον ήρθε η ώρα να καταλάβω πλήρως αυτους τους στίχους που ποτέ ξανα δέν ένιωσα να με εκφράζουν τόσο, όσο τώρα...
"Είναι κάτι σταυροδρόμια μαγεμένα
που συναντιόμαστε και ύστερα χανόμαστε
πόσες φορές δεν έκλαψα για σένα
που ζήσαμε μαζί τόσα πολλά και πια δεν γνωριζόμαστε
δεν γνωριζόμαστε...
Νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και σκέπασε με
νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και παρηγόρησε με
Μαργαριταρένια μου φεγγαρολουσμένη
δεν ήξερες δεν ήξερα και παιδευτήκαμε
αυτό που μας ανήκει το κάνουμε κομμάτια
δεν έφτανε η αγάπη που ορκιστήκαμε
χαθήκαμε
Νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και σκέπασε με
νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και παρηγόρησε με
Καινούργιους φίλους και παρέες προσπαθήσαμε
πως θα ‘ναι όλα πιο δύσκολα πρέπει ν’ αποφασίσω
μα απ’ όλα περισσότερο αυτό που με πειράζει
είναι την απουσία σου πως πάω να συνηθίσω
πως πάω να συνηθίσω
Νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και σκέπασε με
νύχτωσε νύχτα νύχτωσε και παρηγόρησε με..."
Μακάρι να μπορούσα να απαντήσω σ'αυτο αλλα κάθε φορά που νόμιζα οτι συμβαίνει...ή συνέβαινε μόνο στον έναν απ'τους δύο ή ξαφνικά τελείωνε (λες και είναι τα αυγά που έχεις στο ψυγείο) σε εναν απ΄τους δύο. Οπότε κάτι δικό μου δέν μπορώ να σας πω...και δέν θα είχε και τόση σημασία όση το παρακάτω...κατα τον Φρόιντ λοιπόν,"αληθινός έρωτας είναι ο συνδυασμός ερωτικής έλξης και τρυφερών συναισθημάτων τα οποία απωθούν την ερωτική έλξη"! ...είπατε τίποτα;
Πρίν λίγο διάβασα το παρακάτω ποίημα...(ευχαριστώ τον Αλέξη για το link)
...έχω μείνει ΆΦΩΝΗ...
Η μοναξιά...
δεν έχει το θλιμμένο χρώμα στα μάτια
της συννεφένιας γκόμενας.
Δεν περιφέρεται νωχελικά κι αόριστα
κουνώντας τα γοφιά της στις αίθουσες συναυλιών
και στα παγωμένα μουσεία.
Δεν είναι κίτρινα κάδρα "καλών" καιρών
και ναφθαλίνη στα μπαούλα της γιαγιάς
μενεξελιές κορδέλες και ψάθινα πλατύγυρα.
Δεν ανοίγει τα πόδια της με πνιχτά γελάκια
βοϊδίσιο βλέμμα, κοφτούς αναστεναγμούς
κι ασορτί εσώρουχα.
Η μοναξιά.
Έχει το χρώμα των Πακιστανών η μοναξιά
και μετριέται πιάτο-πιάτο
μαζί με τα κομμάτια τους
στον πάτο του φωταγωγού.
Στέκεται υπομονετικά όρθια στην ουρά
Μπουρνάζι- Αγ. Βαρβάρα- Κοκκινιά
Τούμπα- Σταυρούπολη- Καλαμαριά
Κάτω απ' όλους τους καιρούς
με ιδρωμένο κεφάλι.
Εκσπερματώνει ουρλιάζοντας, κατεβάζει μ' αλυσίδες τα τζάμια
κάνει κατάληψη στα μέσα παραγωγής
βάζει μπουρλότο στην ιδιοκτησία
είναι επισκεπτήριο τις Κυριακές στις φυλακές
ίδιο βήμα στο προαύλιο, ποινικοί και επαναστάτες
πουλιέται κι αγοράζεται λεφτό λεφτό
ανάσα ανάσα, στα σκλαβοπάζαρα της γής- εδώ κοντά ειν' η Κοτζιά-
ξυπνήστε πρωϊ.
Ξυπνήστε να τη δείτε.
Είναι πουτάνα στα παλιόσπιτα
το γερμανικό νούμερο στους φαντάρους
και τα τελευταία
ατέλειωτα χιλιόμετρα ΕΘΝΙΚΗ ΟΔΟΣ- ΚΕΝΤΡΟΝ
στα γατζωμένα κρέατα απο τη Βουλγαρία.
Κι όταν σφίγγει το αίμα της και δεν κρατάει άλλο
που ξεπουλάν τη φάρα της
χορεύει ξυπόλυτη ζεμπέκικο
κρατώντας στα μπλαβιασμένα χέρια της
ένα καλά ακονισμένο τσεκούρι.
Η μοναξιά
η μοναξιά μας λέω.
Για τη δική μας λέω
είναι τσεκούρι στα χέρια μας
που πάνω απ' τα κεφάλια σας γυρίζει γυρίζει γυρίζει...
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ
| Your Eyes Should Be Green |
 What's hidden behind your eyes: A vivid inner world |
